Episode Transcript
[00:00:04] Speaker A: A teraz jesteście gotowi, posłuchajcie.
[00:00:21] Speaker B: W poniedziałek, 26 października, początek tygodnia, autor audycji Kawa z Radiemkson, witam Leszek Kopecz przed mikrofonem.
Jak zawsze fragmenty satyryczne, słowo, no i piosenki. Dzisiaj, przez najbliższe dni, dekorację muzyczną będzie śpiewał dla Państwa Wojciech Młynarski.
Mam nadzieję, że wypoczęli państwo, że z nowymi siłami wejdą w tym tygodniu w to życie codzienne. Ale my tu jesteśmy po to, aby w samo południe tą codzienność nieco rozwiać.
Zaczynajmy więc.
[00:01:26] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
Ale dobra.
[00:01:35] Speaker C: Oj, lubicie wy piosenki z byle jakich słów i nut Co sprzedają swoje wdzięki, ale zimne są jak lód Albo tanim makijażem pacykują ten nasz świat No a mnie się ciągle marzy już od kilku ładnych lat Taka piosenka, taka ballada Co by leczego nie opowiada, Bo słów jej szkoda, bo krew nie woda, Bo nagli czas.
Taka piosenka, taka ballada, Która naszemu w życiu wykrada, W nagłym porywie to, co wstydliwie Skrywamy w nas.
Taka piosenka, taka ballada, Co dzień i noc się za wami skrada Bebcze po piętach, czujna, natrętna Jak anioł z dróż Taka piosenka, taka ballada Co wie, kto ciężar na siebie zadał A kto swe życie w czek bez pokrycia Zamienił już Można wpychać tanie słowa Do piosenki jak pod klosz Można do niej wynajmować, tanie fakty za psi grąż.
Z tą piosenką ci do twarzy, ludziom drwina wciąż nie w smak.
No a mnie się ciągle marzy, no a mnie tak ciągle brak.
Takiej ballady, takiej piosenki Co po próżnicy gęby nie strzępi Bo słów jej szkoda, bo krew nie woda Nie woda, krew A mnie się marzy taka piosenka Która się gorzki i prawdy nie lęka Jest prosta, szczera, słów nie dobiera Gdy wpada w gniew A mnie się marzy taka ballada Co z cudzych grzechów się nie spowiada Sercem się rządzi i nie zabłądzi W tandetny kram I zawsze kiedy nad kartką siadam Wierzę, że znajdę taką balladę Że jeszcze kiedyś taką balladę zaśpiewam Że jeszcze kiedyś taką balladę zaśpiewam wam
[00:04:27] Speaker B: Rozważanie o piosence, dalszy ciąg Wojtek Łynarski, a ja pozdrawiam wszystkich stałych słuchaczy tego programu i proszę pamiętać, piosenka autorska u nas to coś bardzo ważnego.
Nie czaimy się po nocach, nie zamykamy piosenki autorskiej w godzinach, w których ludzie są zmęczeni i nie mają czasu na słuchanie. U nas piosenka satyryczna, piosenka autorska, kabaretowa, aktorska, turystyczna. U nas w tym programie zawsze. W samo południe Wojtek Mynarski, dalsze rozważanie o piosence.
Kawa z rednim psom.
[00:05:02] Speaker C: Szanowni Państwo, cóż to była za piosenka?
Pan artystę tu całować chciał po rękach. I każdy czuł, że ma z zachodniej trochę krwi.
Taka piosenka, Dimanche a Orly.
W piosence byknął na aeronowo ten galowy.
Nagle psychicznie trochę poczuł się niezdrowy.
I żeby się odprężyć jeździł na lotnisko.
Chciałby odfrunąć to wszystko. Pan konferancier bez zarzutu nam to streszczał. I słuchaliśmy piękne dzieci strasznych mieszczan. I większość pań w słowiańskich oczach miała łzy. Co za piosenka, Dimash Orli. A jeśli ktoś posiadał język obcy, to tak się mniej więcej, proszę państwa, zachowywał, jakby do wszystkich chciał powiedzieć, popatrzcie na mnie, chłopcy.
I wcielał się w bergalowego byka i wchłaniał ten komunikat.
W samolocie, w Descencio New Yorkie, wypadek przewidziany w pewnym tempie, podróżnicy są zaproszeni na spotkanie przed drzwiem 42.
Szanowni Państwo, cóż to była za piosenka? Szanowni Państwo, byli prawo co siłą w rękach. I większość pań w słojańskich oczach miała usy.
Taka piosenka, Dimanche a Orleans.
Szanowni państwo, to projekt całkiem nowy. Jak zlikwidować kompleks sali kongresowej?
Jak się nie załamywać i nie tonąć w splinach?
Oto recepta jedyna.
Na wszystkie!
Smutki, niedziela na głównym Na oddech krótki, niedziela na głównym Na sypkość poczuć i brak przyjaciela Niedziela na głównym, na głównych niedziela Na niski wskaźnik, niedziel na głównim Na nadmiar wyobraźni, niedziel na głównym Na splint frustracje i oddech nierówny Na głównym niedziela, niedziel, na głównym W taką Niedziele, gdy czegoś się boisz Tych słów niewiele Ci nerwy ukoi Poziom pośpieszny do kutna Oliżastoru pierwszego przy peronie był Powtarzam, oto najlepszy jest relaks Niedziela na głównym, na głównym Niedziela Niedziela na głównym Na głównym Niedziela Niedziela na głównym, na głównym.
Niedziela.
[00:07:40] Speaker B: Wojciech Mynarski, szarmierz słowa, człowiek, który napisał wiele przepięknych tekstów, ale nie tylko dla siebie pisał.
Pisał również dla innych i jego teksty śpiewane są przez Skaldów, przez Alicję Majewską, przez Michała Bajora, przez wielu, wielu ludzi.
Wojciech Mynarski, on dekoruje muzycznie nasze spotkania.
[00:08:07] Speaker C: Ech, ubawi was ogromnie, w parę chwil pal lat kata Raz w zaprzęgu szły dwa konie, szły w zaprzęgu konie dwa Pierwszy był to koń posłuszny, który w galop swał czy trucht Pięknie ruszał, grzecznie ruszał, na najmniejszy bata ruch I upi, upi, aj, upi, aj, na najmniejszy bata ruch Za to drugi koń był hardy, nieposłuszny, pędzi wiatr. W jego szybki w pysku twardy, furda lejce, furda bat. Zaś gdy chodzi o woźnica, co na koźle z batem tkwił, bardzo on to kierownicze stanowisko lubił, był. Jupijupijaj, jupijaj, stanowisko lubił, był.
Ten woźnica dnia każdego Myślał mrużąc śleka złe Skarce konia niegrzecznego Gotów jeszcze kopnąć mnie Lecz cóż przecież robić muszę Albo z kozła ruszać w plecz Autorytet się mnie kruszy Autorytet ważna rzecz Jupi jupi w mordę jaj Autorytet ważna rzecz Potem wstajeli już przy żłobie, ten woźnica bat swój brał, brał go ten go w dłonie obie i... Grzecznego konia brał, a do niegrzecznego mawiał, swoją głos na srogi ton.
Jak się będziesz w draniu stawiał, to zarobisz tak jak on, ty jupi-jupisz kapoty.
I zarobisz tak jak on.
Z tej balladki smakowitej niech popłynie morał w świat. Gdy mieć pragnie autorytet bandzior, co ma w ręku pad, kto się stawia, ten ma z tego mimo wszystko jakiś zysk. A kto słucha i ulega, ten najpierwszy bierze pysk. Jupijupijaj, jupijaj, ten najpierwszy bierze pysk.
[00:10:13] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:10:15] Speaker C: Ale dobra.
Nie umie błądzić gdzieś we mgle Z obłoków tu nie spadła nie Na pięknych słowach nie zna się Polska miłość Zlecone prace musi brać Nocą koszulę twoje prać Rano po bułki w sklepie stać Polska miłość Potem jest senna w środku dnia Na imię zaś czasami ma Tak właśnie jak dziewczyna ta Nie umie się rozczulać zbyt Gra czasem w towarzyski flirt Czasem do wojska pisze list Polska miłość Bywa, że kuchennymi schodami z dzieckiem ucieknie do mamy, znienawidzi, na śmierć się pokłóci, z pazurami do oczu się rzuci.
Czasem straci ostatnią nadzieję, fotografię twą podrze i stle.
Będzie włóczyć się po adwokatach, czyjeś wiersze odnajdzie po latach.
Czasem podbite oko ma, Na pamięć kodeks prawny znam Przez życie się łokciami pcham Polska miłość Na delegację jeździ chet Potem się nie rozlicza z diet By zaoszczędzić kilka zet Polska miłość Lecz czasem nie zna słowa dość Szczęściem zachłyśnie się na złość I wciąż wspominasz coś To coś, co w niej było Umie przebaczać, umie drwić Pod płotem spać, na wiarę żyć Na dworcu piwo z tobą pić Polska miłość Tylko czemu, gdy jest właśnie taka, to w piosenkach swych wciąż musi płakać? A gdy patrzą źle gra wielką damę, a gdy mówi o sobie, to kłamie?
Czemu twierdzi, że ciągle ma czas, sprawdza raz, drugi raz, trzeci raz?
Co by prawdę jej mówić szkodziło?
Ech, ta miłość, polska miłość.
[00:13:36] Speaker B: Wojtek Młynarski potrafi być też bardzo, bardzo, bardzo liryczny, jak Państwo zauważyli. Ale jest to niechybnie szermierz słowa. A my teraz zajrzyjmy do kwiaciarni. A co?
Jerzy Skoczylas.
Nie tylko. I przeurocza kwiaciarka.
[00:13:55] Speaker D: Dzień dobry.
[00:13:57] Speaker E: Dzień dobry. Miło Pana widzieć.
[00:13:59] Speaker D: Naprawdę? Miło Pani?
[00:14:03] Speaker E: Jasne. Lubię jak Pan przychodzi.
[00:14:05] Speaker D: No to świetnie. Chętnie przychodzę do pani kwiaciarni, bo tu jest tak... No nie wiem jak to powiedzieć.
[00:14:14] Speaker E: Nastrojowo?
[00:14:15] Speaker A: O właśnie.
[00:14:16] Speaker D: Pani kwiaciarnia ma swój niepowtarzalny nastrój. To dzięki pani.
[00:14:22] Speaker E: Ależ skąd? Dzięki kwiatom.
Kwiaty mają w sobie coś takiego... Teraz ja nie wiem jak to ująć.
[00:14:29] Speaker D: Łodygę?
[00:14:30] Speaker E: Też.
[00:14:30] Speaker D: Płatki?
[00:14:32] Speaker E: Owszem, ale wytwarzają wokół siebie...
Aure? Aure! Tego słowa mi brakowało.
[00:14:38] Speaker D: Tak, tak. To pani stwarza te aure, a nawet aureole.
[00:14:43] Speaker E: Przesadza pan, panie Zygmuncie.
[00:14:45] Speaker D: O, wie pani jak mam na imię? A można spytać skąd?
[00:14:50] Speaker E: Bo ostatnio jak pan był, to pan się przedstawił.
[00:14:53] Speaker D: Tak? Zupełnie o tym zapomniałem, pani Karolino.
[00:14:57] Speaker E: A mogę spytać skąd pan zna moje imię?
[00:15:00] Speaker D: No bo pani ma na fartuszku plakietkę.
[00:15:04] Speaker E: A no jasne.
Szef kazał nam nosić identyfikatory, żeby mu się nie myliło.
[00:15:08] Speaker D: A myli mu się?
[00:15:10] Speaker E: Niekiedy.
[00:15:11] Speaker D: To ile on ma tych w kwiaciarni?
[00:15:13] Speaker E: Jedną.
[00:15:14] Speaker D: I mu się myli?
[00:15:15] Speaker E: No.
Żonie też kazał nosić identyfikator.
[00:15:18] Speaker D: Żonie? A po co?
[00:15:20] Speaker E: Żeby mu się nie myliło.
[00:15:22] Speaker D: Dziwny ten pani szef.
Nie lubię go.
[00:15:26] Speaker E: Czemu?
[00:15:26] Speaker D: On tak na panią patrzy.
[00:15:30] Speaker E: Jak?
[00:15:31] Speaker D: Już pani dobrze wie.
[00:15:34] Speaker E: Pan też na mnie patrzy.
[00:15:35] Speaker D: No, ale nie tak jak on, stary lubieżnik.
[00:15:39] Speaker E: Pewnie patrzy na identyfikator.
[00:15:41] Speaker D: No, jakby pani ten identyfikator miała przypięty na rękawie, to na pewno by nie patrzył.
[00:15:47] Speaker E: To mam go sobie przepiąć?
[00:15:49] Speaker D: No, byłbym zobowiązany.
[00:15:52] Speaker E: Pomoże mi pan?
[00:15:53] Speaker D: A z wielką chęcią. A mogę?
[00:15:56] Speaker E: Proszę spróbować.
[00:15:58] Speaker D: Chyba będę musiał rozpiąć guziczek.
[00:16:03] Speaker E: Jak trzeba, to trzeba.
[00:16:05] Speaker D: Ale twarda.
[00:16:06] Speaker E: Co?
[00:16:07] Speaker D: No agrafka.
[00:16:09] Speaker E: Ukuł się pan?
[00:16:10] Speaker D: Nie, to drobiazg. Teraz przypniemy tutaj.
[00:16:15] Speaker E: I co? Lepiej mi z tym identyfikatorem na rękawie?
[00:16:19] Speaker D: Znacznie.
[00:16:20] Speaker E: Poczerwieniał pan.
[00:16:22] Speaker D: Na twarzy?
[00:16:23] Speaker E: No, chyba panu skoczyło ciśnienie.
[00:16:25] Speaker D: Zawsze tak mam, jak przepinam identyfikatory.
[00:16:31] Speaker E: Więc czym mogę służyć?
[00:16:32] Speaker D: Ależ pani Karolino.
[00:16:34] Speaker E: Pytam jakie kwiaty mam przygotować.
[00:16:36] Speaker D: A, a, kwiaty. No tak, faktycznie. Zupełnie mi wyleciało z głowy. Kwiaty, kwiaty, a jakie dzisiaj imieniny?
[00:16:45] Speaker E: Kiejstuta, Filomeny, Lubomira i Eufemi.
[00:16:48] Speaker D: A może jest jakaś rocznica?
[00:16:52] Speaker E: Piętnasta rocznica otwarcia Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nicei.
[00:16:56] Speaker D: To kiepsko. A może jest jakiś dzień?
[00:17:00] Speaker E: Ta, Międzynarodowy Dzień Serów Dojrzewających.
[00:17:03] Speaker D: O, to poproszę trzy goździki.
[00:17:06] Speaker E: Z okazji tych serów?
[00:17:07] Speaker D: Jasne.
[00:17:08] Speaker E: Zapakować?
[00:17:09] Speaker D: Nie, na miejscu, to dla pani.
[00:17:13] Speaker E: Ależ panie Zygmuncie, niepotrzebnie.
[00:17:16] Speaker D: Muszę lecieć, do widzenia.
[00:17:18] Speaker E: Do widzenia.
[00:17:19] Speaker D: A mogę, mogę mieć do pani prośbę?
[00:17:23] Speaker E: Oczywiście.
[00:17:24] Speaker D: Czy jak przyjdę ponownie, może mieć pani swój identyfikator tam, gdzie zwykle?
[00:17:29] Speaker E: Mogę, a po co?
[00:17:31] Speaker D: No żebym go znowu mógł przepiąć.
[00:17:34] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:17:40] Speaker C: Ale dobra.
[00:17:44] Speaker B: Kawa z Radiem Xon to audycja, której państwo słuchacie.
[00:17:57] Speaker C: Biały dwór, białe sioło I gryka jak śnieg, biały śnieg Czarny bór szumi w koło Jak szumiał przez wiek, jak przez wiek Dwie dziewczyny, gołąbki dwie Na maliny wybrały się, wybrały się Każda z nich piękna, młoda, we dworze zaś pan, możny pan.
Z hojną czeka nagrodą dla tej, co mu da pełny cba.
Rwą dziewczyny z zapałem krwą, a maliny czerwone są, czerwone są.
Baj, baj się baj, balla doma, Która z nich z ban pierwsza da?
Z ban da!
Pierwsza zbiera uczciwie Z ban pełny ma już, pełny już Druga zła patrzy chciwie I chwyta za nóż, ostry nóż Nóż do góry podnosi, a Tamta na to wyciąga dwa, wyciąga dwa.
Baj, baj się baj, bala doma.
Ta ma nóż, a tamta dwa, aż dwa.
Panna zła już ze dwora uciekła chę, gdzie Rzym, gdzie Krym.
Boże zaś szumi morał, że kto człowiekiem złym, człowiekiem złym.
Nóż mu jeden wystarczy, a uczciwemu potrzebne dwa, potrzebne dwa.
[00:20:08] Speaker B: Ja bym radził zapamiętać dobrze ten morał. Wojciech Mynarski, on dzisiaj odpowiada za muzyczną stronę naszego spotkania.
Żniwna dziewczyna. Już po żniwach, ale powspominać można.
[00:20:28] Speaker C: Marzyła mi się ta dziewczyna, jak się po pracy marzy święto.
Nade mną błękit się rozpinał, pachniało wrzosem i pachniało miętą.
Przybiegła do mnie roześmiana, po niesprzątniętych z pola chłosem.
Przybiegła lekka i zdyszana I całkiem bossa i zupełnie bossa Szukali jej w brygadzie żniwnej Wszyscy działacze, wszyscy żeńce A ona miała oczy piwne I burze włosów i nic więcej Nieżwił się on jak morska fała Gdy południowy wiatr się zrywał Szczyki żeńców cichły z dala i były żniwa, były piękne żniwa.
Odeszła sobie ta dziewczyna, odeszła wdal, przezła mnie z rzęty.
Nade mną błękit się rozpinał, pachniało wrzosem i pachniało miętą.
Zniknęła Mila Pola z kraju w habrach, kąkolach i w ich paszczach.
Cóż, takie rzeczy się zdarzają przy Żniwach zwłaszcza, a przy Żniwach zwłaszcza.
Bardzo cieszyli się w brygadzie wszyscy działacze, wszyscy żeńce.
Ona miała włos w nieładzie i trochę wspomnień i nic więcej.
Ja także będę ją wspominał Aż do tej chwili, gdy bez słowa Wśród zboża zjawi się dziewczyna Zupełnie bossa i zupełnie nowa Zupełnie bossa I zupełnie nowa Bossa
[00:22:39] Speaker B: nowa Jakże pięknie słucha się tych piosenek, prawda?
Wojciech Młynarski. On nam będzie towarzyszył przez najbliższe dnie. No to jeszcze jeden utwór.
Powiedziałem państwu na początku, że Wojciech Młynarski potrafi być liryczny, kabaretowy i taki, no właściwie trudno powiedzieć, bo te jego teksty, jak się ich słucha, tych piosenek, które napisał dla innych wykonawców, to musiał to być bardzo wrażliwy i jednocześnie romantyczny człowiek.
[00:23:21] Speaker C: Potwierdzają to setne przykłady, że westerny wciąż jeszcze są w modzie.
Wysłuchajcie więc państwo ballady o tak zwanym najdzikszym zachodzie.
Miasto było tam jak ich tysiące, Wokół prairia jej skały naprzeciw, jak gdzie indziej świeciło tam słońce, na Rgistarcy rodziły się dzieci.
I tym tylko od innych różni się ta balada, że w tym mieście gdzieś na prairii krańca na jednego mieszkańca jeden szeryf przypadał, jeden szeryf na jednego mieszkanca.
Konsekwencje ten fakt miał ogromne, bo nikt w mieście za spluwę nie chwytał.
I od dawna już każdy zapomniał, jak wygląda prawdziwy bandyta.
Choć finanse poniekąd leżały, gospodarka i przemysł był na nic.
Ale każdy, czy duży, czy mały, czuł się za to bezpieczny, bez granic.
Po tym tylko od innych różni się ta balada, że w tym mieście gdzieś na prerikrańcach na jednego mieszkańca jeden przerw, przypadał jeden przerw na jednego mieszkanica.
Jeśli państwa historia ta ludzi, To pocieszcie się tym, że nareszcie, Którejś nocy krzyk ludzi obudził, Bank rozbity, bandyci są w mieście, Dobrzy ludzie, na próżno wołacie, Nikt nie wstanie, za spluwę nie chwyci, Skoro każdy świadomość zatracił, Czym się różnią od ludzi, Bandyci, a tym tylko od innych różni się ta ballada, że w tym mieście gdzieś na prerikrańcach na każdego człowieka nagle strach upadł w blady od szeryfa do zwykłego mieszkańca.
Potwierdzają to setne przykłady, że westerny wciąż jeszcze są w modzie.
Wysłuchaliście państwo ballady o tak zwanym najdzikszym zachodzie.
Miasto było tam jak ich tysiące, ludzkie w nim krzyżowały się drogi.
Lecz nie wszystkim świeciło tam słońce, bo bandyci krążyli bez trwogi.
Wyciągnijmy więc morał w tej balladzie Ukryty, gdy nie grozi nam żadne riffifi Że czasami najtrudniej jest rozpoznać bandytę Gdy dokoła są sami szerryfi Gdy dokoła są sami szerryfi Gdy dookoła są sami szerryfi
[00:26:51] Speaker B: Słuchajcie Państwo audycji Kawa z Radiem Xon.
To był Wojciech Młynarski, a teraz przypomnę Państwu, że historie radiofonii w Polsce były bardzo różne. Na początku istniały tylko pojedyncze programy. Najważniejszy był program Polskiego Radia Warszawa I i Warszawa II nadawana na falach średnich.
O radiofonii będzie w ogóle cykl audycji, ale to zupełnie w innym miejscu tej remówki. Dlaczego to mówię? Bo potem pojawiły się stacje prywatne RMF, Radio Zetka i nie można ich wykluczyć, że też tworzą historię radiofonii polskiej.
Dlaczego to mówię? Bo znalazłem w moich archiwalnych nagraniach pewien album płytowy, na którym utrwalono pewien cudowny cykl.
I nieważne dla kogo on był nagrany. Ważne, że Janusz Weiss, który jest bohaterem tego cyklu, potrafił znakomicie się odnaleźć w roli... Jakiej? Dzwoniącego. A jak dzwoniącego? Proszę posłuchać.
[00:27:58] Speaker C: Słucham?
[00:27:59] Speaker E: Halo? Słucham.
[00:28:00] Speaker A: Dzień dobry. Dzwonię do Pani, Pana w bardzo nietypowej sprawie. Dzień dobry. Dzień dobry. Dzień dobry. Ja dzwonię do Pani w bardzo nietypowej sprawie.
Czy to jest numer 417200?
Tak, nie, proszę pani, nie, ja przepraszam, mogę się założyć, że nie, wie pani, to nie jest numer 417200, ja dzwonię tutaj z telekomunikacji i w związku z prowadzeniem linii metra, my musimy na dwa tygodnie po prostu, bo prowadzimy bocznymi ulicami, bo to jest dolna, prawda?
Tak, więc my prowadzimy innymi ulicami teraz przewody telefoniczne, więc państwo będziecie teraz mieli numer 41 29 26, rozumiem pani, przez dwa tygodnie.
Momencik, jeszcze raz. Zaraz, bo tak, bo pani ma do tej pory numer 41 72 00.
[00:28:56] Speaker E: Tak.
[00:28:57] Speaker A: A przez dwa tygodnie, no może nam się uda to skrócić, do dziesięciu dni to pani będzie miała numer 41 29 26.
Ja, wie pani, dzisiaj cały dzień tutaj siedzę i wszystkie te telefony na 41, to ja zmieniam numery.
Więc gdyby pani jeszcze była łaskawa, może zadzwonić pod numer 41, gdybym mógł, panią proszę oczywiście, 417200, znaczy pod pani numer, który nie jest pani numerem i uprzedzić tamtych ludzi, oni będą mieli numer 413028, a z kolei żeby ci od 3128... Zaraz, zaraz, momenciek, momenciek. Tak, tak, tak.
[00:29:33] Speaker E: Jak, jak?
[00:29:33] Speaker A: Jeśli Pani zadzwoni pod numer swój, to znaczy to już nie jest Pani numer, bo Pani numer to jest 412926. Więc jeżeli Pani zadzwoni pod 417200, to oni będą mieli numer 415165. Z kolei ten numer, który jest 415165 będzie miał numer 414834. Rozumie Pani?
Ponieważ my, w związku z budową linii metra, musimy na dwa tygodnie zmienić numery. Znaczy oczywiście... Tak.
Chwileczkę, dlaczego to ja mam akurat dzwonić? Nie, nie. Znaczy, właściwie szczerze mówiąc, to ja mam dzwonić, bo to jest moje zadanie. Tylko wie Pani, Pani jest pierwszą osobą, która zareagowała na to w jakiś sposób przyzwoity. Bo do tej pory wszyscy ludzie, do których mówiłem, strasznie się na mnie wydzierali. I mnie aż było przykro, więc ja... Po prostu to jest taka moja prośba. No ale oczywiście, naturalnie Pani nie musi, bo to właśnie jest mój obowiązek, no mnie za to... więc ja bym wolała, żeby to pan zadzwonił, dlatego że u nas to jest sklep, proszę pana, i my nie mamy czasu na dzwonienie, wie pan, po numerach, po prostu mamy, mało jest personelu w tej chwili.
Ja rozumiem, ja rozumiem, ja dokładnie rozumiem, proszę pani.
Wie pani, bo z kolei mój numer jest 625 75 625 Sześćset. Dwadzieścia pięć.
[00:31:01] Speaker E: Tak.
[00:31:01] Speaker A: Siedemdziesiąt pięć. Tak Siedemdziesiąt pięć. Tak A moja firma nazywa się Radio Z.
[00:31:07] Speaker C: Przy
[00:31:22] Speaker A: kawie słuchamy Radia Xon.
[00:31:26] Speaker D: Ale dobra.
[00:31:27] Speaker B: No i tak jest to kawał. Robił Janusz Wajs i ludzie dawali się na to nabierać, ale robił to bardzo kulturalnie i taktownie, o czym będą Państwo mogli jeszcze za chwilę usłyszeć.
Wojtek Młynarski.
[00:31:45] Speaker C: Don Kichot zmanczy jak się snadnie, przekona ten, kto rusza głową.
Nie umiał się zestarzeć ładnie Nie chciał spierniczeć sielankowo Tylko gdy pierwszy promień słońca Z nad horyzontu się wynurzył Don Kichot gapił się bez końca Na wiatrak, który stał Na wzgórz!
I żal było mu, że już nie czas, by dawne boje toczyć Że brak w piersiach tchu, by jeszcze raz na Rosynanta skoczyć I hiszpański wiatr, gorący wiatr, nie zagra mu bollera I nie będzie bard, wędrowny bard, opiewał bohatera Ech, zagrać by znów jedną z tych scen, jak dawniej kopiek ruszyć I nasiekać łbów na wiatrak ten, Na rosynę cię ruszyć, bić w te skrzydła dwa, te skrzydła co bezstrzelnie w niebo sterczą i wciąż ci się zda, wciąż ci się zda, że śmieją się szyderczo i wciąż raz po raz dwóch skrzydeł skrzyp odmierza mknący roczo. Czas, okrutny czas, niełaska wdla rycerzy, co się kończą. Czas, okrutny czas, niełaska wdla rycerzy, co się kończą przesłanie.
Wielka jest twoja menażeria, lecz proszę dojrzyj nas, o Panie, gdy nam już podonki szuteria przyjdzie spierniczeć i skapcanieć.
Spraw wtedy, boś ty mądry sternik, by nas nie trzęsła szajba taka, By mógł spokojnie każdy piernik Obok swojego przejść wiatrać.
[00:34:45] Speaker B: Jak państwo słyszą mamy też nagrania koncertowe w moich zbiorach i dlatego mogę je państwu prezentować. Jeszcze jedna piosenka Wojciech Młynarski.
[00:35:05] Speaker C: Słów znowu parę skreślić muszę bo choć w tym nie ma mojej winy lecz znowu mam rozdartą duszę Z powodu, śmieszna rzecz, dziewczyny.
Taki byłem hardy, taki byłem twardy, ani mnie się o tym dotąd śniło.
Dotąd nie wiedziałem, dzisiaj zrozumiałem, co to jest poezja oraz miłość.
że w tych sprawach to się liczy byle listek, byle śmieci. Pan mnie rozumie?
I kalendarz robotniczy może żółty kolor mieć.
[00:35:56] Speaker A: Pan mnie rozumie?
[00:35:58] Speaker C: A gdy fruną kormorany im głasnuje się jak dym, sitowia szumie, to mężczyzna ukochany się skojarzyć może z tym. Pan mnie rozumiem?
Pan mnie rozumie?!
Och ty w życiu, ty w życiu jedyny Do dziewczyny tej wzdycham wśród marzeń Lecz choć nie wiem, gdzie leży przyczyna Ja się jej z tym pracą nie kojarzę Ta poezja mnie przesłania wokół cały świat i wiem, pan mnie wyczuwa! Że nie musi się z mięszkaniem, czy z mięszkaniem kończyć dzień, pan mnie wyczuwa!
Że to jest brutalny krzyk, przeboju gwizd, banału brak i ptak co fruwa.
I z tym wszystkim ten kochany się kojarzy, niech go szlag. Pan mnie wyczuwa!
Pa mnie wyczuwa.
Och ty w życiu, ty w życiu jedyna.
Do dziewczyny tej, wśród marzeń wzdycha.
Lecz choć nie wiem, gdzie leży przyczyna.
Ona wciąż mnie nie chce i odpycha.
Ona nie ma tych skojarzeń Czemu nie ma, nie wiem sam Pan to przyspaja!
A ja świat widymnych marzeń Jak mężczyźni inni mam Pan to przyspaja!
Czasem myślę, że to wszystko Jest już blisko, jest tuż, tuż Świat mnie upaja A po chwili sen mój pryska Nie kojarzę się i już Pan to przyspaia!
Pan mnie przyspaja Och ty w życiu Ty w życiu jedyna Och ty Dolo Och Dolo ty mojaż Sympatyczna Leryczna dziewczyno Skojarz Ty mnie sobie Wreszcie skojarz Och ty w życiu Ty w życiu Jedyna Para
[00:38:46] Speaker B: posłuchać jeszcze raz Janusza Weissa. Przypomnę, to taki nietypowy album płytowy, który ukazał się i ja go znalazłem w moich zbiorach.
[00:38:54] Speaker C: Słucham?
[00:38:55] Speaker A: Dzień dobry. Czy to jest Belweder?
[00:38:58] Speaker E: Tak.
[00:38:59] Speaker A: To ja dzwonię do was w bardzo nietypowej sprawie. Ja przyjechał z Ciepieliszek z kuzynem. Te Ciepieliszki w Białostockie leżą. Oni mi powiedzieli, co ja bym się w ciepieliszkach nie pokazywać, jak ja z prezydentem naszym zdjęcia się nie zrobię. To ja nie chcę tej głowie, dłużej państwa, zawracać się, znaczy głowę. Ja bym chciał wiedzieć, kiedy on na obiad wychodzi. To ja podejdę, kuzyn pstryknie pani i tu będzie zdjęcie.
To kiedy on wychodzi, czy co, na zakupy, jakby, czy jak? Jak tu zrobić zdjęcie z prezydentem naszym? To ja w ciepieliszkach się pokazać bez zdjęcia nie mogę.
[00:39:32] Speaker C: Proszę pana, no niestety pan prezydent nie będzie wychodził dzisiaj.
[00:39:38] Speaker A: To jak, Adiol, a do mieszkania swojego spać nie pójdzie, czy co?
[00:39:42] Speaker C: Pan prezydent śpi w Belwederze.
[00:39:46] Speaker A: To co ja mam zrobić? Sobie zdjęcie sobie zrobić. Ja nie chcę zawracać tam, tylko przyjdę, lekko podejdę, żeby objął kuzyn tą aparatem, tam on pstrychnie, ja z prezydentem zdjęcia chcę mieć.
[00:39:57] Speaker B: Musi pan się zgłosić do kancelarii.
[00:40:01] Speaker A: Na kancelarii tam. Tak. A to ja mogę wejść, jak ja przyjdę, ja niedaleko dzwonię, to ja przyjdę pan mnie pozna, ja w kapeluszy takiej jestem, zielony.
To ja mogę wejść wtedy, pan tam siedzi?
Żeby puścić mnie, tak?
Czyli ja wejdę i to do kancelari.
[00:40:15] Speaker C: Ale musi pan... Kancelaria jest na ulicy Wiejskiej.
Ruch Szczenacki.
[00:40:22] Speaker A: A to ja nie chcę z kancelariów fotografować się, a to z prezydentem chcę fotografować się.
To jak to zrobić, pani?
[00:40:28] Speaker C: Jest to niemożliwe.
[00:40:30] Speaker A: Dzień dobry panu, tu Radio Zed się kłania. Ogromnie mi przykro, że obywatel Ciepieliszek, którego nie ma, nie może się z prezydentem sfotografować. Janusz Wajs, moje nazwisko, dzwonię z Radia Zed. To taki żart był. Rozumiem. A jak to zrobić tak naprawdę?
[00:40:44] Speaker C: No jest to niemożliwe.
[00:40:45] Speaker A: Absolutnie niemożliwe. A czy panu mogłoby się to udać?
[00:40:49] Speaker C: Mnie tak.
[00:40:50] Speaker A: A widzi pan.
Nic mi pan nie doradzi. Niestety. Coś podobnego. To ja będę tam czyhał pod bramą. Przecież kiedyś wyjdzie pan prezydent z Belvedere.
Przy kawie słuchamy Radia Xon.
Ale dobra.
[00:41:14] Speaker B: No niestety nie mogą państwo sobie zrobić zdjęcia z prezydentem. Ale ze mną na przykład już to jest możliwe. Ja czasem wychodzę z rady.
Wojciech Mynarski
[00:41:39] Speaker C: Dać tu odpowiedź nie tak łatwo, bo chciałbym w końcu raz ustalić, czyśmy się trochę nie za nadto ostatnio rozdokazywali.
Perlysty, grom i zabawom końca nie ma Szczerzymy się jak u dentysty, aż w końcu zrodzi się dylemat W co się bawić, w co się bawić Gdy możliwości wszystkie wyczerpiemy ciurkiem Na samą myśl podzimny zrasza zaraz czoło I mniej wesoło pod czerwonym ci kapturkiem W co się bawić, w co się bawić Wątpliwości nie rozwieje żadna wyruszka Kopciuszek dawno przestał grać w inteligencję Antelegencja już nie bardziej w kopciuszka Niedobrze jest, gdy Krzycha nuda Gdy nie chcesz grać już w Berka czy Czarnego Luda A kiedy nawet już nie będą miały wzięcia Szare komórki do wynajęcia W co się bawić, w co się bawić Daleka pora na pytanie to czy blisko, lecz w końcu przecież trzeba będzie je postawić, chociaż na razie w oku tli się śmiechu iskra.
Więc chociaż wszyscy są szczęśliwi i nic nie sugeruje zmiany, niech proszę jednak was nie zdziwi, że jestem trochę zadumany.
Kiedyś tak się stanie, że będę chciał pobaraszkować i zadam sobie sam pytanie, w co się Daleka pora na pytanie, to czy blisko? Lecz w końcu przecież trzeba będzie je postawić, bo chleba dosyć, lecz rośnie popyt na igrzyska.
[00:44:58] Speaker B: Wojciech Młynarski. No to posłuchajmy jeszcze jednej piosenki.
A ja zastanawiałem się, czy jeszcze uda mi się zmieścić jakiś fragment słowa w naszym spotkaniu, czy też nie. Proszę mi wybaczyć, ale ja nie umiem liczyć dobrze czasu. To z matematyki miałem na stare oceny trzy minusy.
[00:45:21] Speaker C: Z rok na minoc w górach śniegu moc okrywa wszystko.
Czart jedyny wie, co rzuciło mnie w to ozdrowisko.
Na parkiecie szum, w czasowiczu w tłum, spleciony gęsto.
Siedzę tutaj sam, a przed sobą mam orkiestrę męską.
Typ, co szarpie bas, wie, że nadszedł czas, gdy w kimś na bańce szła strona drogę, niej rozpoczną się góralskie tańce.
Jest góra lawart, taniec gdy masz fart, gdy dziewczę chwili.
Z pasem typ to wie, więc uśmiecha się i już po chwili.
Dla sympatycznej Panny Krysi z Torunsu III, od sympatycznego Pana Waldka, pucio, pucio. Jesteśmy tam w czasach, w tych góralskich lasach.
W propietiach słodeszczych opala pysiał Orkiestra przy gryfa sykocznego beginał To nie twoja finał przepodrywa pciał Ta panna Krysia, panna Krysio Królowała na Turnusach nie od dzisiaj A każdego roku właśnie o tej porze Przyjeżdżała tu do pensjonatu orzeł Kuracjuszy rozmarzony wzrok Śledził wciąż jej każdy gest i krok Za oknami noc, w górach śniegu moc na drzewach wisi Czart jedyny wie, że basista też się kocha w Krysi.
Wie jedyny czart, co kosztuje to by wciąż od nowa brać kontrabas i tłumiąc pożar krwi tak anonsować.
Dla sympatycznej pannej Krysi z trumsu trzeciego, sympatycznego oczywiście niewątpliwie pana Mietka, Pudzio, Pudzio. Jesteśmy w czasach, W tych góralskich lasach, w profetiach słodecznych opala pysia.
A pan na krysia, pan na krysia Panem Mietkiem, co się tuż przed chwilą przysiadł Przemierzała wzdłuż i wszerz w parkiet o przestrzeń Ale nigdy nie spojrzała ku orkiestrze Skąd basisty rozmarzony wzrok Śledził wciąż jej każdy gest i krok Za oknami noc, w górach śniegu moc okrywa wszystko Cały turnus śpi, a wśród innych śniwi nasz basista Że dokoła szum, na parkiecie tłum, przy czołach czoła A on rzuca bas i ma w oczach blask i głośno woła Spokoj Orkiestra!
Teraz dla sympatycznej Panny Krysistru 23 Ode mnie Panno Krysiu Co to się działo?
Coś się działo U zdrowiska pół ze śmiechu się skręcało I skręciłoby do końca biednych ludzi Gdyby wreszcie się basista nie obudził Bo miewamy często głupie sny Ale potem się budzimy i...
Dla sympatycznej Panny Krysi strunusu trzeciego, od sympatycznego niewątpliwie Pana Waldka, bucio, bucio.
Jesteś pytawczasa, w tych góralskich lasach,
[00:50:17] Speaker B: No to skoro o góralskich lasach mowa, to widzicie, jeszcze może po góralsku się uda zmieścić w tej audycji. Hej, ksiądz profesor Tischner.
[00:50:30] Speaker C: Widzieliście
[00:50:40] Speaker F: wy, kiedy pola w Hyźnym na Orawie?
Kateros jest granica ze Słowieńskim.
Jest hań dziś jedna wielgołąka, a za łąką las.
Dopiero z zolasa widać Tatry.
Zył przed wiekami Myndrol, co go zwali z grecka Anaksymandrym.
A po prawdzie nie był to nikt inksy ino sum Stefek Łaciok z Chyźnego.
Eh, tym dopiero spekulował.
Ludzie gonili za dudkami, harowali przysianie, uwijali się koło bydła, a on spekulował.
Wychodził z rana zza chałpę, patrzął jak gmły, ku niebu z ziemi idą wiatr, od Babiej Góry ku Tatrom ciągnie i dziwował się światu.
No i w to się dziwuje, ten się wydziwuje.
Stefę Gołaciok z Chyźnego pytał sąsiebie, co było na początku i na los.
Na początku była pustać.
Jakbyś siedział w Chyźnym, to byś tak samo gadał.
Nie wiem, czy wiecie, co to pustać.
Pustać to jest jakby pół nicego.
to się ciągnie, ciągnie i nie końcy, jak te pola między jabłonką a hyźnym.
No spróbuj hycić koszę i kosić.
Idziesz krok po kroku i nic ci nie ubywo.
Pierwej umres, jako dokosis do końca.
Pustać to jest, jakby te wanty w Dolinie Waksmunskiej w Tatrach.
Wanta, przywańcie, z jednej strony takie białawe, z drugiej cyrniawe, a syćkie takie jakieś i ślepe, i głuche.
Godom wom pustać, pół nicego.
Pustać to jest czasem i chłop dla baby.
Kie chłop babę domierzy, to baba do niego, i ty pół nicego.
Czy z takiego może powstać co dobrego? Może się co urodzić?
Z takiej chłopskiej pustaci?
To dopiero pytanie.
Ale Stefek Łaciok z Chyźnego wiedział, że z pustaci rodzi się sama niesprawiedliwość.
Bo dajmy na to, że urodzi się kamień, no już ten kamień przepycho się i rozpycho, łokciami robi, co by inksę kamienie od się odsunąć i samemu ino być na tym świecie.
Abo niech się narodzi trowa, już ta jedno trowa, drugą trowę od się odpycho, co by jej rosy nie wypieła.
No niech się narodzi robocek, na ten przykład pająk.
No już ten pająk sieć zastawio, co by no mucha do sieci wpadła.
No niechże się narodzi łowca, już na tą łowcę ceko wilk.
Zbojeckie prawo rządzi światem.
Owca gryzie trowę, wilk łowcę, wilka pchły z reją, a nad sićkim wisi pustać.
Świat stoi zbojeckim prawym.
Pamięć łomyślak Stefana Łacioka-Scheiźnego jest wse ziwo.
Ludziska zabacują w to pedział, ale wiedzą co pedział.
A no bardziej siedzi im w głowie ta pustać, to półnicego, nicość, to takie nic, Leonowi Korkosowemu z Łopusnej ukazało się toto we flasce.
Powiem więcej, ono wysło z flaski.
Chłopi przy gorzące medytowali, co by to miało być to nic.
Leon im powiedział, to jest pół litra na dwóch.
Myśli mądrych ludzi wiecznie zywe.
[00:55:20] Speaker B: No i udało się.
Udało się zmieścić kolejny wykład profesora księdza Tischnera.
Po góralsku.
Dzisiejsze wydanie Kawy z radiem Xon dobiega końca. Za uwagę dziękuję autor i realizator Leszek Kopeć. Zapraszam na godzinę 17.00 na powtórkę tej audycji tych, którzy z nami nie byli.
A my spotykamy się jak zawsze w samo południe od poniedziałku do piątku.
W sobotę i niedzielę mamy wolne.
Dziękuję pięknie życząc miłego dnia. Do usłyszenia.
[00:58:23] Speaker C: Radio
[00:58:29] Speaker A: dla Ciebie?
[00:58:30] Speaker C: O, to Radio Xon!
Słuchaj
[00:58:39] Speaker F: nas!