Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:00:12] Speaker B: Ale dobra.
[00:00:16] Speaker C: 28
[00:00:30] Speaker D: września w poniedziałek. Kawa z Radiem Xon w samo południe. Leszek Kopeć, witam pięknie.
I jak zawsze piosenka autorska. Piosenka autorka przez duże A. U nas śpiewający autorzy, kompozytorzy.
A oprócz tego fragmenty satyrycznych programów kabaretowych, monologi, dialogi i różne inne historie. Plus kabaretowe piosenki.
Zapraszam gorąco na kolejne wydanie Kawy z Radiem Xon. To początek tygodnia, a więc ważne jest, abyśmy się uśmiechnęli, byli bardzo dzielni i nie zrażali się żadnymi przeciwnościami losu. Tak powinno się to wydarzyć.
I jeszcze raz, żeby nam się utrwaliło,
[00:01:24] Speaker C: że...
[00:01:33] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:01:35] Speaker E: Ale dobra.
[00:01:40] Speaker F: KAMARET ELITA Nad brzegiem morza tuman wilgotny Wszystko dokoła okrywał A na swej łodzi kaszut zamotny Swoją kochankę przyzywał A na
[00:02:05] Speaker B: swej łodzi Kaszub samotny Swoją kochankę przyzywał
[00:02:11] Speaker F: Płyń w dzięczny głosie Pomorskiej fali Usłysz, jak usłysz mnie lubam I na wezwanie przybądź z oddali Tu do swojego Kaszuba
[00:02:28] Speaker B: I na wezwanie przybądź z oddali tu
[00:02:32] Speaker F: do swojego kaszuba Przybądź jak przybądź, bo nie mam czasu Ciebie kochanko przybywam Bowiem ja jestem twój młody kaszub Co na tej łódce tu pływa Powiem, ja jestem
[00:02:54] Speaker B: twój młody Kaszu, co na tej łódce tu pływa.
[00:03:00] Speaker F: Tak młody Kaszu dwołał ze łzami, żeby przybyła tam wkrótce, a jednocześnie ruszał wiosłami, pływając po morzu w łódce.
[00:03:16] Speaker B: A jednocześnie ruszał wiosłami, pływając po bożym łódce.
[00:03:24] Speaker F: Pływał i oczy swe wypatrywał, czy biegnie do niego luba.
Ale niestety nikt nie przybywał do nieszczęsnego Kaszuba Ale niestety nikt nie przybywał do nieszczęsnego Kaszuba Morze szumiało, głos leciał w pustkę, wiatr żarpał żagiel z łopotem Zapłakał Kaszub, wytarł nos w chustkę I powiosłował
[00:04:01] Speaker B: z powrotem Zapłakał Kaszub, wytarł nos w chustkę I powiosłował z powrotem Aże dość
[00:04:13] Speaker F: mocno ruszał wiosłami Na zawsze zostanie z
[00:04:18] Speaker D: wami Stanisław Szelc tym razem śpiewał tę piosenkę. W oryginale kiedyś wykonywał ją Jan Kaczmarek, którego niestety nie ma już z nami, ale jego głos też będziemy słyszeć. Będzie dużo.
Studia 202 na antenie, bo 70 lat istnienia audycji radiowej. To jest naprawdę ważny jubileusz. Koledzy ze Studia 202 upoważnili mnie do wykorzystania pewnych materiałów, które jestem w ich posiadaniu od niedawna, bo dostałem je od nich w prezencie.
Co teraz? No teraz myślę jeszcze jeden utwór.
Jan Kaczmarek, o którym wspominałem.
[00:05:08] Speaker F: To jest groteska, pusty śmiech.
Chodź z drugiej strony poniewierka.
[00:05:15] Speaker D: Muszę to powiedzieć, bo wyjdzie na to, że państwa oszukuję. Nie, Stanisław Szeldt śpiewa piosenkę Jana Kaczmarek.
[00:05:39] Speaker F: To jest groteska, pusty śmiech Choć z drugiej strony poniewierka Rodzina duża, łóżko też Lecz ta kakusa, ta kołderka Kołderka wspólna, ale sen Każdy ma indywidualny Kwitnie więc pod kołderką niecny Interes partykularny Też diabła wart, bo nawet gdy otulisz brodę puchem błogim, nie zaśniesz jak niemowlę, bo z przeciwnej strony marzną nogi.
A w nogach śpią cwaniaczki źli I gdy im trochę ziomb dokuczy Wkurzają się kremialnie i Tak trudno tego ich oduczyć I wtedy szarpią w te to w te Z mocą tysiąca mdłych siłaczek Tato obmyśla rozkład miejsc I ma kłopoty w tym temacie Trudno naciągać w chłodną noc To jeden wielki śmiech na sali Sąsiedzi co mieli nasz koc Udają, że nie pożyczali I tak od lat nam spać wciąż źle Ale nie martwmy się środki Mama Europa już nam śle Płatnice, środki
[00:07:31] Speaker D: A mówili, że na senne środki. Tak było w oryginale. No ale piosenki też trzeba czasami jakby dostosowywać do sytuacji.
Stanisław Szeldt śpiewał piosenkę Jana Kaczmarka.
No cóż, to właściwie będzie jedyna pozycja, która nie będzie związana ze studiem 202. Ale na wszelki wypadek przypomnijmy, że Przy
[00:08:02] Speaker A: kawie słuchamy Radia Xon.
[00:08:04] Speaker B: Ale dobra.
[00:08:09] Speaker G: Krzysztof
[00:08:17] Speaker D: Nurkiewicz.
[00:08:21] Speaker G: Dla pewnej damy spod parkat Młodzieńcy dobywali szpad I każdy chwalił klingę swą Że gotów użyć ją Dla tej piękności spod markat Od kłócia już niejeden padł A ona nie da wiary nikt Cnutliwa wciąż aż Poeta, który z boku siadł Pomiał już w czubie mocno nad I łypiąc na to darcie wszedł Wziął wiersza z myśli szmat Każde słowo tu jak spisał Każde jędrne tu i zwinne Cóż, pisanie mu nie zwisa, jak niestety wszystko inne.
Bo namiętności bywa wredny świat, więc gdy ostatni się wykrywawi chwat, jej nieruszone kwiecie, tylko pod pióro trafi poecie.
[00:10:47] Speaker D: Krzysztof Nurkiewicz będzie dzisiaj jeszcze śpiewał, chociaż jak mówię, to co teraz Państwo usłyszą, to jest jedyna pozycja, która nie jest związana ze studiem 202.
Profesor, ksiądz profesor Tischner.
Po góralsku Wicie, hej!
[00:11:14] Speaker E: Jak je kwumius pedział, pita go raz, to poprowdzie był Jędruś Waksmuncki-Zostrowska, co załozył skołę cyfrowacy na Wyźnim Zorymbku.
Ucył on hań o tym, jako jest natura cyfry i jak cyfry rządzą światem.
A sićko zacyno się od muzyki, Bo na zorębek przychodzili muzykanty z Łopusnej Szewczyki, z Ostrożka Gromadzi, z miasta Kudasiki i grali.
A on słuchał.
A usłysał niejno to, że w muzyce gra się po dwa, po cztery cyposesnoście.
Jędruś Waksmundski usłysał oktawy, kwinty, kwarty.
To już coś znaczy.
Co?
Znaczy, że cyfra cyfruje.
Chcesz mieć różnicę między dźwiękami, weź strunę długą albo krótką.
Możesz też wziąć chrubą albo cienką.
Nie czujesz, że cyfra cyfruje?
Razu jednego sełna z Podhaleński Pytagoras zryp koło kuźnie.
Była kuźnia w Łopusnej blisko Dunajca.
A w kuźni kowolę kuli i słychać było dzyń, dzyń, dzyń, dzyń.
A co było widać?
No i widać było i słychać też, że różnica dźwięków brała się z różnicy młotów.
Ciężki młot to dźwięk jakiś taki chrupsy, lekki młot, to dźwięki jakiś taki cieńsy.
No nie cujesz, jak cyfra cyfruje?
Jakoś w lecie najona wysył Jędruś Waksmunski na Turbacz w nocy.
Noc była pogodna, gwiazdy na niebie, miesiącek wytacował się pomału na niebo.
Było cicho.
I w taką noc Jędruś Waksmundzki usłysał świat gro.
Sićko co jest, jest grane.
Słychać harmonię przestworzy.
Ale tego nie kozdy uslysy.
Ludzie mają hałas w uchu, a niejno w uchu w dusy tyz.
Za dużo hałasów, Rudziak, co by to mogli słyseć.
Hej, mocny Boże!
Cyfry niejno to robią, ze świat jest cyfrowany, one też cyfrują same siebie, mnożą się, dzielą, dodają, ujmują, a sitko wedle jakiegoś i takiego porządku konieczności.
Jędruś prawieł, Jedno dodane do parzystego cyni nieparzyste.
Jedno dodane do nieparzystego cyni parzyste.
No powiedziałbyś?
Takie prawo cyfr.
A sićko co jest, mo pocątek, koniec i środek.
To sum trzy.
I trzeba ci wiedzieć, że kiedy chcesz ogarnąć całość, no musisz porachować dotrzek.
Ta i Boga się czci wtedy, kiedy się trzy razy powtórzy święty, święty i jeszcze raz święty.
Hej, dużo by jeszcze o tym było do opowiedzenia. Najmądry mu wystarczy, a głupie mu to szkoda gadać.
Kuniec szkoły cyfrowacy był żewny.
Wtedy niewiada w to i kale rozniesła się plotka, że toto skoła to jest masońsko sprawa i zacyny się prześladowaniom.
Ludzie niebaż wiedzieli co to za sprawa ta masońska sprawa, no ale boli się pomorłowiec i plotkom uwierzyli.
Jędruś Waksmundski wyjechał Kasi na wygnanie w Lubelskie.
W mieście powstały szkoły handlowe i banki. No a cyfrowace stali się specjalistami od cynników i możecie ich spotkać w mieście na jarmaku jak handlują walutami.
Także stało się jako Józek i Marysia Godali. Na początku jest cena.
[00:16:08] Speaker A: Przy kamień słuchamy Radia Xon.
[00:16:12] Speaker D: Mówił prof. ksiądz prof. Tischner.
Krzysztof Nurkiewicz.
[00:16:31] Speaker G: Znowu wieczorny, chwyta mnie horror I na zatratę nastawia mi time Suchłam drobniaki, choć na dwa szczeniaki W lekką depresję wprowadza mnie bajm A nad barem się tli Widmo twoich nóg na miły buch Szukam natchnienia by wstać i odmienić Sam sobie winny mój los Schodząc ze stołka łykam fikołka By mocy i brzmienia nabrał mi głos A nad barem się pij Widmo twoich nóg na miły buk Sobotni bluz Rwie prosto z ust tęsknoty ton w twój domofon.
Sobotni blues chwyta za spóz i choć lufa drży, Ziemno doskwiera, nikt drzwi nie otwiera Milczy domofon mi prosto w dysk Supłam drobniaki, choć na dwa szczeniaki Już zmysłu z tobą nie wymienię na zmysł A nad barem się tli Widmo twoich nóg, nam miły bóg Samotni bluś Wrwie prosto z ust tęsknoty ton w twój domofon.
Sobotni blues chwyta za spust i choć lufa drży, żal, że nie ty.
[00:19:07] Speaker D: Krzysztof Nurkiewicz.
Słuchają państwo audycji Kawa z Radiem Xon. Co teraz?
A teraz legendarna postać i tu usłyszą państwo głos Jana Kaczmarka grającego administratora. Jerzy Dębski to będzie ten pan Dziamdziak, którego nawiedza administrator, który zawsze troszczy się o pana Dziamdziaka. No to posłuchajmy.
[00:19:38] Speaker H: Kto tam?
[00:19:39] Speaker A: Święty Mikołaj!
[00:19:41] Speaker H: Aha, proszę uprzejmie.
[00:19:43] Speaker A: Dobry wieczór, panie Dziambziak.
[00:19:47] Speaker H: O mój Boże, toż to mój pan administrator. Całuję rączki.
[00:19:51] Speaker A: Całuj pan, panie Dziamdziak, bo jest za co.
[00:19:53] Speaker H: Tak?
[00:19:54] Speaker A: Jak powiadam, ja tu do pana jako Święty Mikołaj.
[00:19:56] Speaker H: Bardzo się cieszę.
[00:19:58] Speaker A: Przyniosłem panu okolicznościowy prezencik.
[00:20:01] Speaker H: Nie może być.
[00:20:01] Speaker A: Może być, może. Panie Klęczkowiak, niech pan wniesie tę paczkę.
[00:20:05] Speaker B: Już się robi, szefie.
[00:20:07] Speaker A: To jest pan Krańczkowiak, główny mechanik naszej firmy. Przywitaj się.
[00:20:10] Speaker H: Bardzo mi przyjemnie.
[00:20:11] Speaker B: Mnie też, mnie też. Gdzie to postawić?
[00:20:13] Speaker A: To, to, tu na stole. O tak.
Panie Dziamdziak, pan to sobie sam odpakuje.
[00:20:18] Speaker H: A to naprawdę dla mnie, panie administratorze? Czy ja sobie zasłużyłem na prezent od pana?
[00:20:23] Speaker A: Na pewno nie, proszę pana. Pan jest zakałą całej kamienicy. Ale co ja, wie pan, zrobię, że mam miękkie serce. No niech pan odpakuje.
[00:20:31] Speaker H: No, no.
Zobacz tu tych papierów. O rany!
[00:20:40] Speaker A: No, piękna sztuka, co?
[00:20:42] Speaker H: No, bardzo piękna, ale pozwolę sobie zauważyć, że ja już mam zupełnie nową muszlę. Za przeproszeniem, klozetową.
[00:20:49] Speaker A: No to co? No to ta jest jeszcze nowsza.
[00:20:52] Speaker H: No, nowsza.
[00:20:52] Speaker A: Ma pan tu muszlę, że tylko buzi. Niech pan posłucha, jak czyściutko ona rezonuje. A posłucha pan, jakie ona daje echo.
Hop, hop!
A koko!
No koknij pan sobie.
[00:21:11] Speaker H: A koko!
Ojej, rzeczywiście.
[00:21:14] Speaker A: No, pan Kręczkowiak zaraz panu zainstaluje.
[00:21:17] Speaker B: Sieramise, sieramise.
[00:21:19] Speaker H: Łaskawco, przecież tamta muszla jest jeszcze zupełnie dobra, no. Szkoda wyrzucać.
[00:21:24] Speaker A: A kto mówi, żeby wyrzucać? My ją, panu, wymontujemy i zostawimy.
[00:21:28] Speaker H: Ale co ja z nią będę robił?
[00:21:30] Speaker A: No jak, to co pan nigdy nie słyszał o kolekcjonerskwie muszli?
[00:21:33] Speaker H: A słyszałem, owszem.
[00:21:34] Speaker A: Proszę pana, zbieranie muszli, panie Dziamdziak, to jest bardzo szlachetna pasja kolekcjonerska.
[00:21:40] Speaker H: No ja wiem, ale to, co ludzie zbierają, panie administratorze, to są muszle ślimaku.
[00:21:44] Speaker A: Tak jest. A kto panu broni wpuścić sobie tej muszli ślimaka?
[00:21:48] Speaker H: Ależ łaskawco.
[00:21:49] Speaker A: Panie Dziamdziak, niech pan nie wymaga, żebym ja dla pana chodził łapać ślimaki.
[00:21:53] Speaker H: No jest.
[00:21:54] Speaker B: Gotowe, szefie. Gdzie postawisz te staromuszle?
[00:21:57] Speaker A: Najlepiej na toaletce. O, o tutaj.
Ma pan, panie Dziamdziaku, piękny zaczątek kolekcji. Tylko, jak powiadam, ślimaka to musi pan sobie sam złapać.
[00:22:08] Speaker H: Tak jest, panie administratorze, tak jest.
[00:22:10] Speaker A: No to ja lecę. Czołem, cześć.
[00:22:12] Speaker H: Moje szanowanie, całuję rączki.
[00:22:14] Speaker B: No to ja też już lecę.
[00:22:16] Speaker H: No, całuję rączki.
[00:22:17] Speaker B: Chwileczkę, chwileczkę. Uiszczasz pan.
[00:22:20] Speaker H: Jak to, do nowej muszli? Może później?
[00:22:23] Speaker B: Nie, do muszli, nie do muszli. Do ręki.
[00:22:26] Speaker H: Jak to, do ręki łaskawco?
[00:22:28] Speaker B: Trzy stówy za robociznę, pan uiszczacz.
[00:22:31] Speaker H: Aha, aha. No, proszę uprzejmie. Raz, dwa, trzy.
[00:22:36] Speaker B: Zgadza się. Cześć!
[00:22:38] Speaker H: Moje szanowanie, panu. Mój Boże, mój Boże. W najśmielszych marzeniach nie przewidywałem, że dzięki ludzkiej życzliwości stanę się posiadaczem kolekcji muszli.
[00:22:59] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:23:01] Speaker B: Ale dobra.
[00:23:05] Speaker C: Telewizja
[00:23:10] Speaker B: pokazuje ciekawą emisję, stół, a za nim w pełnej gali wysoką komisję, a w komisji zasiadają, jak prawo naucza, koleżkowie wyłonieni z partii, Całek dla publiki otwiera obrady Hej ha! Chodźciu! Jaja jak cholera!
Lepsze od debaty w Sejmie i od Big Bradera
[00:23:46] Speaker F: Przed komisją zdają sprawę same znane twarze Zamieszani w przewalanki wielcy luminarze A członkowie spezkomisji pytania zadają Zaś stojący przed nią zgodnie nic nie pamiętają Ej pa!
[00:24:05] Speaker B: Chopsio! Urok i finezja!
Blasków, leszy, reflektorów, ogólna amnezja. Hej, ha, pop siup, łapkę kryje łapka. Za pieniądze podatników wielka ciuciu babka.
[00:24:24] Speaker I: Ma komisja w swoim składzie dwie dorodne panie, które od wielkiego dzwonu bąkną jakieś zdanie. Lecz najczęściej się oddają głębokiej zadumie, usiłując z całokształtu cokolwiek zrozumieć.
[00:24:41] Speaker B: Hej, ha! Chopsiu! Po co się ślimaczy?
A trzeci mata przy hejcha Chopsiów pamią się elity Wyciągają z czarnych teczek wyświechtane
[00:24:57] Speaker C: kwity
[00:25:00] Speaker B: Przed komisją się zdarzają wypowiedzi szczere
[00:25:06] Speaker F: Ktoś na kogoś zakabluje albo nazwie zerem
[00:25:10] Speaker I: Tak kultura polityczna pięknie się rozwija Tylko
[00:25:15] Speaker B: patrzeć jak się zaczną nabarzać po ryjach Hej, ha, hop, siup, każdy się szykuje Co to będzie jak komisja wyrośnie Wyrok wyhaftuje, hej ha! Chopsiu, wyrok jak spod igły Ale kiedy go ogłosi? Na świętego nigdy!
[00:25:37] Speaker D: 70 lat Studio 202 na antenie radiowej. To naprawdę jest niesamowite. To chyba jedyna audycja w Europie, która tak długo istnieje, a może na świecie. Kto to wie.
Natomiast my bardzo się cieszymy z Towarzystwa Cabaretuelita, który tworzył Studio 202 i tworzy. Bo do tej pory na antenie Polskiego Radia Wrocław pojawia się audycja Szczypta Studia 202.
I tam pojawiają się różne dialogi, monologi i piosenki. My mamy dzisiaj tę przyjemność i przez najbliższe dni, że będziemy grać więcej nagrań związanych z Kabaretem Elita i Studium 202.
Bo to kolejna historia.
[00:26:24] Speaker I: Witam panów, proszę siadać. O i bez specjalnych ceregieli, proponuję tak od razu z marszu...
[00:26:31] Speaker J: No i jak z marszu, skoro mamy siadać, panie profesorze?
[00:26:35] Speaker F: Jeszcze pan nie wie, co z marszu.
[00:26:37] Speaker I: No właśnie, właśnie proponuję tak od razu z marszu rozpocząć dyskusję. Tym bardziej, że ostatnio nie zdążyliśmy sobie wszystkiego omówić.
[00:26:47] Speaker F: A o czym to, panie profesorze, dyskutowaliśmy?
[00:26:50] Speaker I: No, no jak to, panie profesorze? Nie pamięta pan?
[00:26:54] Speaker F: Przepraszam bardzo. Przepraszam bardzo, pamiętam doskonale. Chyba nie chce mi pan wmawiać, panie profesorze, że zacząłem się spotykać z profesorem Alzheimerem.
[00:27:02] Speaker J: Ależ panowie, spotykamy się we własnym małym gronie. Po co nam jeszcze jakiś niesprawdzony profesor Alzheimer, no? Wystarczy nam nasze kleine abernette elitarische Gesellschaft. Ja, ja o ile pamiętam, to ostatnio dotknęliśmy po trosze problemu niskiej i wysokiej kultury.
[00:27:24] Speaker I: O niskiej kultury dotknęliśmy bardziej, ponieważ dotknęliśmy stryptizu. Zresztą teraz jest taka tendencja, że się idzie na łatwiznę i że się równa do niższego.
[00:27:36] Speaker F: Nie wiem jak to rozumieć, nie wiem. Ale na nasze usprawiedliwienie mogę dodać, że dotknęliśmy stryptizu w teatrze, a dokładnie stryptizy na pełnym morzu.
[00:27:47] Speaker J: Można to sobie wyobrazić. Wystaw pan sobie Striptiz na pełnym morzu, jeszcze przy pięknej pogodzie, to rozumiem. Ale gdyby przy tym Striptizie, nie daj Boże, pojawiły się nagłe wiatry...
[00:27:59] Speaker I: A niby skąd?
[00:28:00] Speaker J: Każde morze jest nieprzewidywalne.
[00:28:02] Speaker I: Obawiam się, że za daleko się posuwamy. Ja pamiętam, że poprzednio wspomniałem o dwóch aktówkach Sławomira Mrożka. Striptiz i na pełnym morzu. Proszę jednak nie łączyć jednego z drugim.
[00:28:16] Speaker F: To nie ja. Wszak to właśnie Mrożek połączył te dwie aktówki.
[00:28:21] Speaker J: I jedno aktówki, wie.
[00:28:22] Speaker I: Dwie jednoaktówki. Stryptiz i na pełnym morzu.
[00:28:26] Speaker F: O, a zaraz, czyli na pełnym morzu nie było już stryptiz.
[00:28:30] Speaker I: Był, ale to był stryptiz psychiczny. Można by powiedzieć, że duch był ochoczy, ale ciałom dłem.
[00:28:38] Speaker J: No, w takim razie co tu oglądać? Przy strybnizie fizycznym podziwia się przynajmniej piękno ciała.
[00:28:44] Speaker I: No, a przy strybnizie psychicznym można podziwiać piękno ducha w przypadku jakiegoś oczywiście młodzieńca.
[00:28:55] Speaker F: Proszę panów profesorów, nie drążmy już tego tematu, bo zaczynamy zagłębiać się w niebezpieczne rejony.
[00:29:02] Speaker J: No to porozmawiajmy o teatrze. Przypuszczmy, że w dwóch różnych teatrach granoby dwie różne sztuki. Dla przykładu, w jednym teatrze...
[00:29:12] Speaker I: Powiedzmy, że w teatrze X.
[00:29:14] Speaker J: Powiedzmy, że w teatrze XX granoby striptiz, a w teatrze Y na pełnym morzu.
Panowie profesorowie sądzą, w którym teatrze byłyby komplety na widowni?
[00:29:27] Speaker F: To zrozumiałe, w Teatrze X, gdzie grano by striptiz.
[00:29:32] Speaker I: Panie profesorze, przecież teraz w każdym teatrze można obejrzeć striptiz, ba, w każdym lokalu gastronomicznym.
[00:29:40] Speaker F: Zaraz, za to w lokalu gastronomicznym grają mrożka.
[00:29:44] Speaker J: Dam inny przykład. W takich sztukach, powiedzmy, historycznych, kostiumowych, aktorzy muszą być w strojach znanej epoki.
Myśli pan, że taki Hamlet wyszedłby na scenę nago?
[00:29:57] Speaker I: Hamlet? Może nie. Prędzej Ofelia.
[00:30:00] Speaker J: Poznałby pan, panie profesorze, Hamleta, gdyby był, że tak powiem, goły?
[00:30:05] Speaker I: Chyba nie.
Prędzej poznałbym Ofelię.
[00:30:10] Speaker J: Po czym?
[00:30:11] Speaker I: No, a pan by nie poznał?
[00:30:13] Speaker F: Panowie, przecież nie będziemy się egzaminować z lektur szkolnych.
[00:30:17] Speaker I: O, przepraszam, ja miałem piątkę z języka polskiego.
[00:30:21] Speaker J: A ja miałem piątkę z matematyki.
[00:30:24] Speaker F: To nie ma nic do rzeczy.
[00:30:25] Speaker I: O, w takim razie zarządzam przerwę. Dzwonek.
[00:30:32] Speaker C: Przy
[00:30:38] Speaker A: kawie słuchamy radia Xon.
Ale dobra.
[00:30:52] Speaker B: Ej Beato, rzuć robótkę, siądź przed chatą, pędzi drogą oddział NATO, więc poczęstuj ich herbatą. To pragnienie i bogasi, pośpiesz się, bo jadą nasi, a na czele pięknym Jeepiem knie kolonel Józek Lipiec.
Zostaw durna już ten słownik Bo kolonel to pułkownik Przy okazji ci nadmienię Że porucznik to lutenet Dla jasności Jeszcze z twierdze sierżant, w NATO zwie się serżant.
Trzeba poznać tę dystynkcję oraz mieć angielską dykcję.
Pakt Północnoatlantycki w rejon wkrąża lat bałtycki.
Glory, glory, glory, hip, hip, hurra! Polska wiego jest struktura.
Polski żołnierz w struktur NATO Wprost przepada za herbatą Chociaż lepszy na rasunek Byłby ciut mocniejszy trunek A powodem do zmartwienia Niedostatek uzbrojenia No bo wroga co tu kryć Nie za bardzo jest czym pić Północnoatlantycki w rejon Krasnoatlantycki Glory, glory, glory, hip, hip, hurra Polska wie, kto jest drug, który rytmik będu Korsas ich wkluczy w polkuszu, każdy chwyta psem w głonicę i wybiega na ulicę. Tam dołącza do pochodu i radośnie mknie do przodu.
Ponad polskim wojskiem lśni głównie trąba, która wrogom brzmi.
Bach ponadstatlandecki Frejom w Kraczalat Pautycki Glory, glory, glory, hip, hip, hurra! Polska w jego instrukturach Pak, północ, tak nadycki Frejom w Kraczalat Pautycki Glory, glory, glory, hip hip hurra! Polska w jego instrukturach
[00:34:07] Speaker D: Studio 202 tworzone przez Kabaret Elita, studio pokoleniowe. Wielu satyryków już nie ma, którzy współpracowali, choćby Jerzy Dębski, wymieniam Jerzego Dębskiego, ale nie tylko.
Było tam więcej osób, o których kiedyś państwu opowiem, bo mam teraz przez pewien czas, będziemy się spotykać właśnie z Kabaretem Elita i twórcami Studio 202.
niezapomniany wspaniały Andrzej Waligórski, o którym też będę opowiadał i przygotuję kilka jego wspaniałych fraszek i wierszy. Ale teraz Jerzy Skoczylas, Leszek Niedzielski, Leszek Niedzielski, mylę z Andrzejem Poniedzielskim, przepraszam, Leszek Niedziećielski i Agnieszka Matysiak.
Praca młodej dziennikarki jest rzeczywiście trudna, zwłaszcza początkującej.
[00:35:06] Speaker I: Zawód dziennikarza jest ciężki i odpowiedzialny. Środki masowego przekazu potrzebują wciąż nowych sił. Posłuchajmy przygód młodej dziennikarki, która stawia pierwsze kroki w tym trudnym fachu.
[00:35:21] Speaker K: Dzień dobry, można?
[00:35:23] Speaker J: Dzień dobry. Bardzo proszę. Słucham panią?
[00:35:26] Speaker K: A co chciałby pan usłyszeć?
[00:35:28] Speaker J: No cokolwiek o pani.
[00:35:30] Speaker K: Ja wiem, czego faceci lubią słuchać. Ale mnie na takie tematy pan nie wyciągnie. Od tego to macie seks telefony.
[00:35:37] Speaker J: Co pani wygaduje? No chcę, żeby pani się przedstawiła.
[00:35:41] Speaker K: To ja się nie przedstawiłam?
[00:35:42] Speaker J: Nie.
[00:35:43] Speaker K: Oj surki! Ja jestem dopiero początkującą dziennikarką, wie pan. Jeszcze nie zawsze wszystko mi wychodzi.
[00:35:48] Speaker J: A, więc pani z prasy.
[00:35:50] Speaker K: Ale z jakiej tam prasy? Jestem z gazety Życie na szczycie.
[00:35:53] Speaker J: No to od tego trzeba było zacząć. A tak, tak, przypominam sobie, byliśmy umówieni na wywiad.
[00:35:58] Speaker K: Ale tylko na wywiad, nie tam żadne takie inne, wie pan, no.
[00:36:01] Speaker J: Proszę pani, no co pani mi insynuuje?
[00:36:03] Speaker K: No wie pan, wprawdzie ja dopiero początkuję, ale już kilka razy trafiłam na niezłych świntuchów.
[00:36:07] Speaker J: Więc tym razem pani nie trafiła.
[00:36:10] Speaker K: Nie lubi pan kobiet?
[00:36:11] Speaker J: Lubię, ale to nie znaczy, że wszystkie kobiety muszę napastować.
[00:36:14] Speaker K: Czyli niektóre pan napastuje.
[00:36:16] Speaker J: Nikogo nie napastuje, no tak mi się tylko powiedziało.
[00:36:19] Speaker K: O, zupełnie jak małpie.
[00:36:21] Speaker J: No nie, no wybaczę pani. Jak pani śmie porównywać mnie z małpą?
[00:36:24] Speaker K: Ale spoko, małpa to moja kumpelka, my tak panią mówimy, bo wie pan, ona zażera się bananami.
[00:36:29] Speaker J: Dobrze, czy my wreszcie zaczniemy rozmawiać?
[00:36:32] Speaker K: A co, nie rozmawiamy?
[00:36:33] Speaker J: To nie rozmawiamy o jakichś bzdurach, a przyszła Pani na wywiad.
[00:36:37] Speaker K: Ale to nie chce Pan wiedzieć, jak raz się małpie powiedziało?
[00:36:39] Speaker G: Nie.
[00:36:40] Speaker K: Ale Pan posłucha, to było tak. Małpa do swojego Tomka, zamiast kup mi, powiedziała zrób mi. No. A ona, prócz bananów, lubi jeszcze lody. No i mówiła... Mówię Panu, normalnie można było skonać.
[00:36:51] Speaker J: Czy możemy wreszcie zacząć?
[00:36:53] Speaker K: Co?
[00:36:54] Speaker J: No wywiad.
[00:36:55] Speaker K: Ale, jasne, no. O kurczę.
O kurczę, gdzie moja torebka jest?
[00:36:59] Speaker J: No niech sobie Pani wyobrazi, że nie wie.
[00:37:01] Speaker K: Ale to ja przyszłam bez torebki?
[00:37:03] Speaker J: Nie wiem.
[00:37:04] Speaker K: No pewnie, pewnie. Kto by tam kobiecie patrzył na torebkę? Już my wiemy, gdzie podstarzali faceci nam się gapią, wiemy.
[00:37:10] Speaker J: Nigdzie się pani nie gapiłem.
[00:37:12] Speaker K: Ale to może zostawiłam ją tu wczoraj?
[00:37:14] Speaker J: Wiesz, pani tu wczoraje nie było.
[00:37:16] Speaker K: No oczywiście, że niewystry pan jest, nie ma co, no.
No czyli tak. Czyli mojego notesika też tu nie ma.
[00:37:23] Speaker J: Jakiego notesika?
[00:37:24] Speaker K: No tego z pytaniami, które miałam panu zadać, bo on był w tej torebce.
[00:37:28] Speaker J: Skoro nie ma torebki, no to nie ma też notesika, tak?
[00:37:31] Speaker K: A no faktycznie, no kurczę, ale pan jest bystry, słowo daje, no. Wie pan co, ja to bez tego notesika nie dam rady, bo ja tam miałam zanotowane pytania.
[00:37:41] Speaker J: W takim razie żegnam panią.
[00:37:43] Speaker K: O Boże, a jak tę torebkę mi ukradli?
[00:37:45] Speaker J: To jeżeli złapią złodzieja, to ja mu osobiście podaruję w prezencie nowego Mercedesa.
[00:37:49] Speaker K: A dlaczego?
[00:37:50] Speaker J: Że mnie uchronił przed wywiadem robionym przez panią.
[00:37:52] Speaker K: Poważnie? Ale pan jest fajny, no. No nic, muszę lecieć szukać tej torebki cholernej. Miło się gawędziło, ciao!
[00:38:03] Speaker I: Początki zawsze bywają trudne, a droga do kariery często jest ciernista. Grunt się nie poddawać. Ciąg dalszy przygód młodej pani redaktor nastąpi.
[00:38:16] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon.
[00:38:20] Speaker B: Ale dobra.
[00:38:25] Speaker C: Wobec
[00:38:31] Speaker B: życia Każdy z nas jest pchełką mikro Lub jak twierdzą erudyci Jest dosłownie całkiem tyci A więc dobrze robisz, gdy Świat oceniasz okiem kły Nie podskakuj, mała chło Życie mija i już po Już po tobie, pchełko miła Koniec, kropka, grób, mogiła Po co więc na oślep?
wyluzować, reklamować, przystopować, popolgować, bo czyś w biedach jest czyś post, jeden napisany los.
[00:39:16] Speaker I: Człowiek walczy i haruje, podskakuje, awansuje, po szczebelkach pnie się w górę, licząc na emeryturę, wreszcie gdy nabije trzos.
[00:39:30] Speaker B: Los mu daje psztyczka w nos, Już po tobie, pchełko miła, koniec klopka, grób mogiła Po co więc na oślep gnać, lepiej życiu w noc się śmiać Wyruzować, wyhamować, przystopować, pofolgować Bo czyś biedak, jest czyś bosk, jeden nam pisany los Cny
[00:40:03] Speaker F: o sławie i potędze, o orderach i urzędzie śnią przeróżni. Politycy i z lewicy, i z prawicy, warto by im przerwał sen.
[00:40:16] Speaker B: Dość brutalny refren ten.
Nie podskakuj, bałagło, życie mija. I już po, już po tobie, Chełko miła, koniec, kropka, grób, mogiła O co więc na oślep gnać, lepiej życiu w noc się śmiać Wyluzować, wyhamować, przystopować, powfolgować Wyluzować, wyhamować, przystopować, pofolgować, bo czyść bieda, jest czyść bosk, jeden napisany los!
[00:41:00] Speaker D: Do Kabaretu Elita powrócimy za chwilę. Na razie piosenka grupy Pod Budą, bo grupa Pod Budą śpiewa pięknie i ich utwory są w wielu wypadkach mówiące o rzeczach, które budują nasze życie.
Właściwie zawsze tak jest.
To jest Kawa z Radimkson, wydanie poniedziałkowe, 28 dzień września 2026 roku, początek tygodnia.
[00:41:33] Speaker C: Tam, gdzie największy płonął tłum Remiutko stawał deszcz, nie deszcz I czapkę kładł do góry dnem By wyglądała groszy stół I czapkę kładł do góry dnem
[00:42:03] Speaker F: By wyglądała groszu stóp Wrzucali
[00:42:11] Speaker C: ludzie marny grosz Co błyszczał w czapce, niby łza Nie widzi piedak, ale gra Wciąż słyszało, gdy mijali go obcy Siwe włosy, targa, wiadr Takiej już się braka los Wokół litość albo złość Jednostajny monet brzęk I fałszywej struny dźwięk Pośrodku miasta zawsze stało Wtorek czy piątek, deszcz, nie deszcz Do myśli złych uśmiechał się Jakiś stary refren grał Do myśli złych uśmiecha się Jakiś stary refren grał Aż raz przemówił ucichł chary I nagle się dowiedział tłum Że oprócz marnych groszy stów Królestwo własne stary ma Że oprócz marnych groszy stów Królestwo własne stary ma Taki już, że braka los Jedne skrzypce, twoje rąk Ale za to jakie sny Gdzieś otwarte w mroku drzwi Pod powieką własny świat Kto odgadnie jakich barw Czyje życie ponad stan Kto tu, że braka los Grupa
[00:45:20] Speaker D: pod budą, jakżeż pięknie brzmiało i to jest nagranie koncertowe.
Nierawno świętowali 50 lat na scenie.
A mówiłem Państwu, że to nagranie koncertowe.
Żałuję, że nie byłem na tym koncercie.
Ale byłem na wielu innych.
No i teraz jeszcze raz pod budą. Dobrze?
Bardzo znany utwór.
[00:46:28] Speaker B: Lato było jakieś szaleć Wisłowikom brakło tchór Smutnych wierszy parę Ktoś napisał znów Smutnych wierszy nigdy dosyć i zranionych ciężko serc, nieprzespanych nocy, które trawi lęk.
Kapka płyną łzy, łezka łóżak dnia i ty, wypłakane oczy i przekwitłe psy.
Znaczy z nami deszcz i fontanna szlocha też. Trochę zadziwiona, skąd ma tyle łez.
Nad dachami muza leci, muza czyli będy znak.
Czemuś wam poeci, Miodu w sercach brak, muza ma sukienkę krótką, muza skrzydła mał rąk, lecz wam ciągle smutno, a mnie po oko lizą.
Płyną łzy, błeska w burzach, ja i ty.
Wypłakane oczy i przechwitłe psy.
Płacze z nami deszcz i fontanna szlocha też. Trochę zadziwiona, skąd martwy deszcz.
[00:48:36] Speaker D: Pora na kolejne spotkanie z dziennikarką początkującą w tym fachu. Kabaret Elita, Jerzy Skoczylas, Leszek Niedzielski, no i Agnieszka Matysiak.
[00:48:55] Speaker I: Zawód dziennikarza jest ciężki i odpowiedzialny. Środki masowego przekazu potrzebują wciąż nowych sił. Posłuchajmy przygód młodej dziennikarki, która stawia pierwsze kroki w tym trudnym fachu.
[00:49:10] Speaker K: O, pardonsik, chyba pomyliłam drzwi.
[00:49:12] Speaker J: No to zależy kogo pani szuka.
[00:49:14] Speaker K: No tak do końca to nie wiem, ale na pewno nie pana.
[00:49:17] Speaker J: A pani przypadkiem nie z gazety?
[00:49:20] Speaker K: Z gazety?
A jak pan poznał?
[00:49:23] Speaker J: To proste. Po pierwsze byliśmy umówieni, a po drugie dzwoniono do mnie z sekretariatu, że właśnie przyszła pani z prasy.
[00:49:29] Speaker K: Więc to pan?
[00:49:31] Speaker J: Nie bardzo rozumiem pani zdziwienie. Spodziewała się pani ujrzeć kogoś innego?
[00:49:35] Speaker K: No pewnie.
Ja byłam umówiona z jednym z najbogatszych facetów w Polsce.
[00:49:39] Speaker J: Pani, wprawdzie te wszystkie rankingi mnie śmieszą. Nie przywiązuję do tego żadnej wagi, ale rzeczywiście znalazłem się na liście stu najbogatszych Polaków.
[00:49:48] Speaker K: Jaja pan sobie robi? To pan?
[00:49:50] Speaker J: Proszę Pani, jeżeli uważa Pani, że nie spełniam Pani wyobrażeń, to nie zatrzymuję. Do widzenia.
[00:49:55] Speaker K: Zaraz, zaraz, zaraz. Spoko, spoko, spoko. Ja jestem dopiero początkującą dziennikarką. I niech Pan będzie dla mnie dobry, co?
[00:50:00] Speaker J: A ja jestem zły?
[00:50:02] Speaker K: No, żeby tak zaraz zły to nie, ale za dobry to też nie.
[00:50:05] Speaker J: No więc skoro wstępne grzeszności mam już za sobą, no to przystąpię do pracy.
[00:50:10] Speaker K: Będzie Pan coś robił?
[00:50:11] Speaker J: Raczej pani, przecież to pani ma ze mną przeprowadzić wywiad.
[00:50:15] Speaker K: Oj faktycznie, ale gefa ze mnie. Wie pan co, bo ja jestem dopiero początkująca.
[00:50:19] Speaker J: Wiem, wiem.
[00:50:20] Speaker K: A już mówiłam?
[00:50:20] Speaker J: Tak.
[00:50:21] Speaker K: O, już mam swój notesik. Dobra, pytanie pierwsze. Gdzie pan trzyma kasę?
[00:50:28] Speaker J: Pani żartuje?
[00:50:30] Speaker K: A dlaczego? No przecież pan jest bogaty, więc forsy ma pan jak lodu. I musi pan to gdzieś trzymać, nie? Mógłby mi pan pokazać?
[00:50:37] Speaker I: Co?
[00:50:38] Speaker K: No te forsy. Przecież musi pan to gdzieś mieć, nie? Ja to najwięcej naraz widziałam 8200. Jak 3 lata temu szwagier sprzedał Fiata, wie pan? Ale milionów to jeszcze nigdy nie widziałam.
[00:50:50] Speaker J: Niech sobie pani wyobrazi, że moje pieniądze są w banku.
[00:50:53] Speaker K: Ale gdzieś tu w pobliżu, tak? Podjedziemy je zobaczyć?
[00:50:56] Speaker J: Pani sobie ze mnie krzpi?
[00:50:57] Speaker K: Nie no, ależ skąd ja do banków nie mam zaufania i kasę trzymam w szafce z ciuchami na drugiej półce obok majtek małpy, wie pan?
[00:51:03] Speaker J: Obok majtek małpy?
[00:51:04] Speaker K: No co się pan tak dziwi? Pan myśli, że małpa chodzi bez majtek?
[00:51:07] Speaker J: No tak, no nawet jestem pewien, że małpa nie nosi majtek, no.
[00:51:11] Speaker K: Ona jest aparatka, ale nie do tego stopnia, no bez przesady.
A, bo ja panu nie powiedziałam najważniejszego.
Małpa to taka moja kumpela, no. My na nią tak mówimy, bo ona bardzo lubi banany.
[00:51:22] Speaker J: Więc kwestię majtek małpy mamy już omówioną, tak?
[00:51:25] Speaker K: Ale fajnie się z panem gada, wie pan co? A ja myślałam, że bogaci to takie bufony.
[00:51:29] Speaker J: No, widać nie wszyscy. Proszę pani, ja za chwilę mam ważne spotkanie. Czy możemy następne pytanie?
[00:51:33] Speaker K: No dobrze, momenciek, już chwileczkę. Zaraz, zaraz. Nie ma następnego. Ja mam tylko, gdzie pan trzyma kasę?
[00:51:41] Speaker J: Tylko to jedno pytanie?
[00:51:42] Speaker K: No wie Pan co, bo ja jestem początkującą dziennikatorką.
[00:51:45] Speaker J: No słyszałem już o tej sprawie, tak?
[00:51:46] Speaker K: No i co? I nie powie mi Pan, gdzie Pan ją trzyma?
[00:51:48] Speaker J: Proszę Pani, powiem. Wyjdzie Pani ode mnie z biura, na dole poprosi portiera o łopatkę, następnie pójdzie Pani na skwer przed naszym biurowcem, gdzie na trawniku rośnie taki platan. I zacznie Pani kopać metr na prawo od tego platanu, dobrze? I tam Pani znajdzie.
[00:52:03] Speaker K: Powaga?
[00:52:04] Speaker J: Pod słowem!
[00:52:05] Speaker K: Ale Pan jest boski, matko!
[00:52:07] Speaker C: To będzie materiał, bomba, lecę!
[00:52:10] Speaker K: Ciao!
[00:52:13] Speaker I: Początki zawsze bywają trudne, a droga do kariery często jest ciernista. Grunt się nie poddawać. Ciąg dalszy przygód młodej pani redaktor nastąpi.
[00:52:27] Speaker C: Przy
[00:52:34] Speaker A: kawie słuchamy Radia Xon.
[00:52:36] Speaker B: Ale dobra.
Pan niektórą mija, to szczęście jakim jest w zamęście, ile w starotanieństwie sprzyja, zerowy bilans szczęści, nieszczęść, mąż jej się nigdy nie upija, nie musi się przejść. Zimować teście nigdy też dziecka nie przewija I to w nieszczęściu jest jej szczęściem Pero, pero, teraz zgłosimy się na zero Pero, pero, teraz zgłosimy się na zero
[00:53:30] Speaker I: Stary kawaler w swoim szczęściu, jakim poniekąd jest celibat, czuje się z wiekiem coraz częściej, tak jak wyjęta z wody ryba. Nikt mu nie powie czołem zięciu, choćby go z córką psia nie zdybał. Rodziny drak to takie szczęście, jak wolna rączka, ale w trybach.
[00:53:57] Speaker B: Pero, pero, ho, ho!
Bilans zgłosiłeś na zero!
Pero, pero, ho, ho! Bilans zgłosiłeś na zero!
[00:54:12] Speaker F: Osobnik, co wyleciał z pracy, wkrótce nie musi się przejmować, o sobie szybko wytłumaczy. W końcu, kurczę, nie muszę tu pracować!
Świnia, co wczoraj był kolegą, Równie spokojnie patrzy w przyszłość, Bo w końcu nie ma tego złego, Które na dobre by nie wyszło.
[00:54:39] Speaker B: Pero, pero, ho, ho!
Wiela zgłosiłeś na zero!
Pero, pero, ho, ho, Wiela zgłosiłeś na zero.
Natura próżni nie uznaje Gdy się w naturze zrobi dziura To się na miejsce starej nowa Do dziury pcha nomenklatura A gdyby w dziurze Wbrew naturze ustawić z nomenklatur orszak To się okaże, że następna jest od poprzedniej jeszcze gorsza Pero, pero, ho, ho I nas musimy iść na zero Pero, pero, ho, ho I nas musimy iść na zero Pero, pero, ho ho My raz musimy iść na zero!
Be-ro!
Be-ro-ho-ho!
My raz musimy iść na zero!
[00:55:47] Speaker A: Tu twoje radio! Jesteśmy radiem, które pokochasz! Radio Xon!
[00:56:07] Speaker D: Dzisiejsze wydanie Kawy z Radiem Xon dobiegło końca. Za uwagę dziękuję Reszek Kopeć, tych którzy nie mogli być z nami w południe zapraszam na powtórkę tego programu o godzinie 17.
Początek tygodnia nie będzie tak źle. Trzymajcie się.
[00:56:50] Speaker C: muzyka