Kawa z Radiem KSON - 21.10.2026

October 21, 2026 • 00:58:54
Kawa z Radiem KSON - 21.10.2026
Kawa z Radiem KSON
Kawa z Radiem KSON - 21.10.2026

Oct 21 2026 | 00:58:54

/

Show Notes

Chapters

View Full Transcript

Episode Transcript

[00:00:04] Speaker A: Tu twoje radio. Jesteśmy radiem, które pokochasz. Radio HSON. [00:00:27] Speaker B: Środa, środunia, środa, środunia. 21 dzień października 2026 roku, środa. Kolejne wydanie Kawesarium Xon. Leszek Kopeć, realizator i autor do usług. Jak zawsze fragmenty satyrycznych wystąpień przeróżnych wykonawców. I piosenka autorska. A dekoracje muzyczne w naszej audycji w tym tygodniu. Spoczywają na barkach zespołu Mikroklimat i Stare Dobre Małżeństwo. Oraz kabaretowo na grupie trzymającej władzę. Mały przystanek w trakcie dnia. To właśnie ta audycja. Pracodawco, słuchanie tej audycji sprawia, że pracownicy pracują wydajniej. Nie wierzysz? No to pozwól im posłuchać. A potem sam będziesz prosił, żeby słuchali. Kawa z Radiem Son. Audycja, którą możesz polubić. W samym środku dnia gramy piosenkę autorską. Nie chowamy jej tak głęboko w nocne godziny. U nas w samo południe. Mikroklimat [00:02:42] Speaker C: Co Ci leży na sercu? Powiedz, co Ci leży na sercu? Wiem, że masz coś do mnie, od rana się boczysz. Odwracasz się plecami, nie chcesz patrzeć w oczy. Nie czekaj, nie zwlekaj, tylko powiedz, niech wiem. Powiedz, co ci chodzi po głowie. Co ci chodzi po głowie? Zmarszczone masz czoło, milczysz godzinami. Siedzisz sam w pokoju, bijesz się z myślami. Nie czekaj, nie zwlekaj, tylko powiedz, będzie ci rzeź. Co ci leży na sercu? Powiedz! Co ci leży na sercu? Wiem, że masz coś do mnie, od rana się boczysz. Odwracasz się plecami, nie chcesz patrzeć w oczy. Nie czekaj, nie zwlekaj, tylko powiedz, nie wiem. [00:05:40] Speaker D: Powiedz, [00:06:00] Speaker C: co ci chodzi po głowie Co ci chodzi po głowie Zmaszczone masz czoło, milczysz godzinami Siedzisz sam w pokoju, bijesz się z myślami Nie czekaj, nie zwlekaj, tylko powiedz Będzie ci lżej [00:06:42] Speaker B: Grupa Mikroklimat. Niedawno byłem na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. To było raptem. Szanowni Państwo, wróciłem w poniedziałek rano, żeby móc spełnić swoje obowiązki radiowe, ale było naprawdę niesamowicie. 62. Festiwal Piosenki Studenckiej to impreza, którą warto było zobaczyć. Warto było zobaczyć co dzieje się wokół piosenki autorskiej, ale też warto było posłuchać osób, które miały wielki wpływ kiedyś na piosenkę autorską, na piosenkę kabaretową. Myślę tutaj o koncercie Nasza Basia Kochana i Przyjaciele, który był 17-go w sobotę. I można tam było usłyszeć Elżbietę Adamiak, która ma już swoje lata. Można było usłyszeć Wacława Justyszyna w piosenkach naszej Basi kochanej. Było też młode pokolenie, które śpiewało na nowo pewne przeboje piosenki studenckiej albo piosenki autorskiej po swojemu. Było też kilka niespodzianek w samym konkursie. Na 22 wykonawców przesłuchało. Ja zamieszczę taką relację. Już wkrótce na antenie Radiaksonona się pojawi. Kto wie czy któregoś wydania naszej audycji nie poświęcimy całkowicie koncertowi np. laureatów. No i jeszcze się nad tym zastanowię. Na razie wspominam tą imprezę i cieszę się, że byłem w Krakowie, że mogłem pożyć atmosferą tego miasta, chociaż rozkopane to miasto, oj rozkopane, jakby szukano Polski podziemnej, ale tak to już jest, że remonty mają to do siebie, że dzieją się rzeczy niesamowite. A to właśnie na Festiwalu Piosenki Studenckiej, przed wieloma laty, nie pamiętam na którym, wystąpiło Stare Dobre Małżeństwo, jeszcze w innym składzie, z skrzypkiem grającym na elektrycznych skrzypcach. No a potem, a potem droga artystyczna Starego Dobrego Małżeństwa potoczyła się w sposób niesamowity. Krzysztof Myszkowski do dzisiaj zapełnia największe sale koncertowe, kiedy pojawia się, aby koncertować. A to w tle przeszkadza mi czasomierz, który pilnuje mnie, abym nie przesadzał. No to stare dobre małżeństwo. Kawa z radiem krząta, audycja której słuchacie. [00:09:30] Speaker E: Według poety jeszcze Polska nie Dopóki my i nie może i nie zginie, nie Według poety nie, nie, nie Nigdy przenigdy ta jedna, jedna, jedyna Bo ona jest jedna, jedyna nasza Wszystkich to tylko ludzie dzielą ją nam. I politycy, i głupcy, głupcy, ale ona nie, jeszcze nie, dopóki my nie, nie, nie, nie. [00:10:17] Speaker D: Nigdy [00:10:26] Speaker E: nie według poety Jeszcze Polska nie, dopóki my i nie może, i nie zginie, nie. [00:11:14] Speaker B: Niektóre nagrania powtarzam, niektóre pojawiają się premierowo na antenie, no bo tak musi być. Szanowni Państwo, jeszcze raz Stare Dobre Małżeństwo. [00:11:51] Speaker D: Lubię [00:12:03] Speaker E: szeptać Ci słowa, które nic nie znaczą Prócz tego, że się garną do Twego uśmiechu Pewne, że się Twym ustom do cna wytłumaczą I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu Bezładne się w tych słowach niecierpliwią wieści A ja czekam ciekawy ich poza mną trwania Aż je sama powiem i ułożysz wzdania, i brzmieniem głosu dodasz znaczenia i treści. Skoro jest swoją wargą, wyszepczesz ku wiośnie, stają mi się tak jasne, niby rozkwit wrzosu. I rozumiem je nagle, gdy giną radośnie W śpiewnych falach twojego, co mnie kocha głosu. [00:13:48] Speaker D: Lubię [00:14:10] Speaker E: szeptać Ci słowa, które nic nie znaczą, lubię szeptać ci słowa [00:14:46] Speaker B: To jest kawa z Rotting Sun, stare dobre małżeństwo, no to jeszcze jeden utwór mikroklimatu. Wydanie środowe, 21 dzień października, ach ta jesień. [00:15:13] Speaker C: Są słowa, które nosisz na dnie serca z wdzięcznością Są słowa od których dłoń zaciska się w pieść Są słowa po których spać nie możesz nie jeść [00:15:50] Speaker D: A [00:15:50] Speaker C: ja zbieram słowa, by złożyć z nich piosenkę Więc muszą być proste, łagodne i miękkie Zaśpiewam Ci piosenkę, gdy spotkamy się znów Ty weźmiesz mnie za rękę, a potem do mnie mów Bez słów Bez [00:16:20] Speaker D: słów [00:16:23] Speaker C: Bez słów Są słowa, które znają ci pogodni prości Są słowa drogowskazy świecące w ciemności Są słowa w środku puste, choć grzmiące jak spis Są słowa, co serce mrożą nawet gdy śpią A ja zbieram słowa, by złożyć z nich piosenkę Więc muszą być proste, łagodne i miękkie Zaśpiewam Ci piosenkę, gdy spotkamy się znów Ty weźmiesz mnie za rękę, a potem do mnie mów Mów do mnie, mów bez słów Besu... Besu... [00:18:05] Speaker B: Pora na słowo w naszym dzisiejszym spotkaniu. Oczywiście do piosenek kabaretu, przepraszam, do piosenk starego dobrego małżeństwa i do piosenki mikroklimatu oczywiście wrócimy już za moment. A teraz, no właśnie, co teraz? Przypomnijmy sobie pewien monolog, który wykonywał bardzo młodziutki jeszcze wtedy, no oczywiście żyjący. Jan Kobuszewski i kabaret Dudek. [00:18:36] Speaker F: Otóż ja idę sobie kiedyś ulicą, nagle patrzę, coś leży. Takie niewielkie, szare. Leży i nie rusza się. Przyglądam się, podchodzę jeszcze bliżej. Jeszcze bliżej i poznaję. To rozum. Ktoś zapewne przechodził tędy i po drodze zgubił rozum. Ciekawe kto. Wygląda mi ten rozum na męski, taki poważny, rozmiar średni, stan rozumu mało używany. Co robić myślę, zostawić tak rozum na ulicy nie wypada, a chodzić od człowieka do człowieka i przyglądać się czemu rozumu nie brak. Nie uchodzi, zresztą po czym ja poznam, kto u nas ma rozum, a kto nie ma. Jeśli tak państwo rozejrza między sobą na oko, to nic nie widać. No poszedłem z tym rozumem do gazety, ogłoszenie wypisałem, znaleziono rozum męski, rozmiar średni, stan bardzo dobry, prawie nowy. Wydrukowali, czekam tydzień, dwa, nikt się nie zgłasza. Oj, głupi ja, człowiek niemądry. No jakże on ma się zgłosić, skoro jego rozum jest u mnie? Przypójmy, że mu ta gazeta wpadnie do ręki, że on przeczyta to moje ogłoszenie, to co on z tego zrozumie? Nic, bo nie ma rozumu. Poszedłem z tym rozumem na milicję. Rozum, mówię, znalazłem. Nie wiem, co z nim zrobić. Milicja też nie wiedziała. Nie, bo skąd ma wiedzieć? A, żeby rozum był skradziony, mówią, bardzo proszę, moglibyśmy się zająć. Znaleziony nie my. Biuro przedmiotów znalezionych przy tramwajach się znajduje. Zaraz, mówię, chwileczkę. w tramwaju u nas dochodzenia nie zrobią, a tymczasem my musimy wiedzieć, czy i to rozum. U mnie on leży zupełnie bezczynnie, a tymczasiem komuś może się przydać. No i zgodzili się. Dochodzenie przeprowadzili, nawet niedługo trwało, coś tam głowy prześwietlali czy coś w tym rodzaju. I cóż się okazało? Okazało się, że ten rozum do niedawna należał do pewnego skromnego urzędnika, który ostatnio wysoko awansował. Bo biegłem do niego z tym rozumem, przyjął mnie grzecznie, rękę podał. Proszę, zawołałem, bo to pańska zguba i chlas mu ten jego rozum. Na biurko. Mówię, co to? Nie poznał. Nie no, bo skąd miał poznać, skoro jego rozum leżał na biurku. Mówię, rozum, pański rozum, znalazłem, odnoszę. I on się wtedy znerwował, jak krzyczał na mnie, pięścią wygrażał i wywalił mnie w końcu tym swoim rozumiem, zobaczył. Ja nie mam pretensji. Człowiek bez rozumu do wszystkiego jest zdolny. Zresztą nie mógł się przyznać, że sobie urzędował na takim stanowisku bez rozumu. Mogłoby to podważyć jego osiągnięcia. Wziąłem ten jego rozum... Wywaliłem. Nurtował mnie jednak niepokój. Jak on sobie daje radę na takim stanowisku bez rozumu? No i zatelefonowałem do jego sekretarki. Dzień dobry, mówię. Czy pani szef ma zastępców? Ma, powiada dwóch. A no to tak, wszystko jasne, podjawa mu rozum. [00:21:46] Speaker G: No zróbmy wreszcie coś pożytecznego na koniec tej kadencji. [00:21:49] Speaker H: Zaśpiewajmy wszyscy razem, niech morze chwaluje od pieśni. Czas już płynąć z powrotem, koniec tej kadencji. Kapitanie, jak myślisz, dokąd zmierza nasz okręt? Władza na horyzoncie! [00:22:02] Speaker G: Władza na horyzoncie. [00:22:04] Speaker H: Czy zdążymy tam dopłynąć, zanim utoniemy? [00:22:08] Speaker G: Możecie być tego pewni. [00:22:10] Speaker H: Jesteśmy tego pewni Ocean rzuci gniewny dziś I do sztormu skory Władza pojawia się [00:22:16] Speaker G: na horyzoncie Budzą się upiory Piatr targa [00:22:20] Speaker H: żagle i przechyla krypę, załoga wisi na linie. [00:22:24] Speaker G: Choroba drąży polską politykę. [00:22:26] Speaker H: Co robić z zasadami, gdy rzuć do koła chlusta? [00:22:30] Speaker G: A może, a może, a może by pan zakrył nimi usta? [00:22:33] Speaker H: Jeśli dziś się wyrzygamy, lepiej będzie jutro. [00:22:37] Speaker G: To marzenie zawsze bryska na kawałki jak zbite lustro. [00:22:41] Speaker H: Jak zwalczyć obrzydzenie, niesmak i odrazę. [00:22:45] Speaker G: Wparciem na władzę! Nie uprawiajmy tutaj masochistycznych praktyk, bo to jest bez sensu. Panie pośle, stroną, niech pan się nie śmieje, bo jedynym przejawem odwagi, jaki pan wykazał, to obrzucanie jajkami kutra, który przypłynął na wyrzeże. [00:23:03] Speaker H: Kapitanie, ty widzisz, dokąd zmierza nasz okręt? Władza na horyzoncie! Czy zdążymy tam dopłynąć, zanim utoniemy? [00:23:14] Speaker G: Możecie być tego pewni. [00:23:16] Speaker H: Jesteśmy tego pewni. Czy zdążymy tam dopłynąć, zanim utoniemy? [00:23:21] Speaker G: Możecie być tego pewni. [00:23:23] Speaker H: Jesteśmy tego pewni. [00:23:25] Speaker G: Jeżeli nie zrobimy tego teraz, to będziemy czekali na to 4 lata, a może jeszcze i dłużej. [00:23:32] Speaker D: Przy [00:23:41] Speaker A: kawie słuchamy Radia Xon. [00:23:45] Speaker I: Ale dobra Mikroklimat [00:23:56] Speaker D: Jeszcze [00:24:12] Speaker J: nie aż tak [00:24:14] Speaker A: źle [00:24:16] Speaker J: Choć już pół noca światła aut Co chwila niknął w gęstym mdle Jeszcze nas nie może sen Choć oczy szczypią, a w kościach czuć, że Jedziemy tak już trzeci dzień Żeby tak być już [00:24:47] Speaker D: w domu Żeby [00:24:53] Speaker J: tak być już w [00:24:56] Speaker D: domu Kilometry [00:25:13] Speaker J: wloką się I znowu pada, leniwie tańczą wycieraczki jak w półśnie. Drogę już na pamięć znam, więc wiem, że jeszcze ładnych parę godzin pozostało nam. Żeby tak być U nas nocy mrok, jasny płód przy ciołkach wzrok To jest [00:26:43] Speaker H: dom, lecz nie nasz, jeszcze nie Który [00:26:55] Speaker J: to już w życiu raz Znowu w drodze, znowu liczę kilometry, liczę czas, [00:27:08] Speaker D: który [00:27:12] Speaker J: to już w życiu raz. Wracamy razem, a każdy zakręt przypomina Że coś się kończy i coś zaczyna Że znów wracamy w stary, znany świat W [00:27:31] Speaker C: miasteczkach sennych światła w oknach zgasły już Śpią ludzie w łóżkach, w budce ziemi [00:27:44] Speaker K: Piękne [00:28:08] Speaker B: opisy, więc cudownie to brzmi. No i tego się należy trzymać. Szanowni Państwo, od czasu do czasu dzieją się rzeczy dziwne, na przykład spadnie jakaś płyta, coś się wydarza takiego, kiedy trwa emisja tego programu. Ja sobie tak myślę, że jeszcze raz mikroklimat, a ja sprawdzę co tu znowu spadło i się zmieniło. [00:28:42] Speaker C: Nic Ci już dzisiaj nie powiem Patrz to ta gwiazda jak łzy Łzy spod wigilijnych powiek Pod gwiazdą ja i Ty Nic Ci już dzisiaj nie powiem Nic, bo nie trzeba tu słuchać Gdzie wreszcie człowiek to człowiek, niebo to niebo. Dlaczego, dlaczego kaleczyć rąbki słów? Śpiewaj mi raczej te słodkie kolędy, wszystkie jakie znasz. Sercom wybaczmy sercowe przybłędy, Przyszedł na to czas Nic Ci już dzisiaj nie powiem Patrz to ta gwiazda jak łzy Łzy spod wigilijnych powiek Dziś człowiek to człowiek Dlatego spod powiek prawdziwe płyną zły [00:30:19] Speaker D: Jak [00:30:19] Speaker C: się na pewno nie dowiem, że było gorzej niż źle Że czasami zdrowie, to zdrowie nie pieściło mnie Że czasami, ach nie powiem, bo było jak było, a dziś się zdarzyło Do szczęścia w śnieżnej mgle Śpiewaj mi raczej te słodkie kolędy Wszystkie jakie znasz Sercom wybaczmy sercowe przepłędy Przyszedł na to czas Nic ci już dzisiaj nie powiem Patrz to ta gwiazda jak łzy Łzy spod wigilijnych powiek A w domu po cichu niezwykłe nastroju Te święta ja i ty [00:31:37] Speaker B: I do tej wspaniałej piosenki powrócimy tuż przed świętami. Do świąt jeszcze trochę daleko, ale kolędy lubimy śpiewać i będziemy wracać, bo to coraz bliżej. To już październik i zleci tak, że ohoho, bo ktoś może powiedzieć, oszalał ten prowadzący, co on gra? Nie, mikroklimat przenosi nas w różne miejsca. A święta bożonarodzeniowe należy planować już jak najszybciej, żeby wiedzieć, co ze sobą zrobić. Są tacy, którzy nie lubią świąt, uciekają od nich i tych też trzeba zrozumieć. Przypomnijmy, jaka to audycja. [00:32:22] Speaker D: Przy [00:32:27] Speaker A: kawie słuchamy Radia Xon. Ale dobra. [00:32:32] Speaker B: No i nic dziwnego, że dobra, bo kawa z radiem krząsmakuje najlepiej. Stare dobre małżeństwo. [00:32:43] Speaker D: Gwiazdo [00:32:49] Speaker E: coś spadła, śni mi się śni, w progum wędrowny porzucił kij. Byłem ja leśny, byłem bezkreśny, a dzisiaj czyj, czyj, czy, czyj, czyj. A dzisiaj czyj, czyj, czyj, czyj? [00:33:04] Speaker D: Dziś [00:33:21] Speaker E: twój dziewczyno dzwoń, że mi dzwoń W ikrze zszarpanej owonną błoń Jedną pieszczotą znuży się oto Dusza i dłoń, dłoń, dłoń, dłoń, dłoń Dusza i dłoń, dłoń, dłoń, dłoń, dłoń W ogniu dziewczyno spalni się spal, jednaka we mnie radość i żal. Czyli ja w zbożu, czy w twoim łożu, czy pośród fal, fal, fal, fal, fal, czy pośród fal, fal, fal, fal, fal. Dwa ciała w mroku, nie bój się, nie Raz z tobą ginę w tym samym śnie Kto zwiedził ziemię, ten duchem drzemie Na jezior dnie, dnie, dnie, dnie, dnie Na jezior dnie, dnie dnie, dnie, dnie Na jezior dnie, dnie, dnie, dnie, dnie Na jezior dnie, dnie dnie, dnie, dnie Na jezior dnie, dnie dnie, dnie, dnie Na jezior dnie, dnię, dnię, dnie, [00:35:05] Speaker B: dnie Stare dobre małżeństwo Fani tej grupy jeździli za Krzysztofem Myszkowskim. Cały fanklub porównywał jego ubiory, koszulki, różne historie się tam działy. Kabaret Dudek. [00:35:26] Speaker K: Maszeruje panów pięciu wokół stawu z tatarakiem, z laseczkami uśmiechnięci, a na głowach szabłoklaki. W tym porządku szli gęsie go Licząc od pierwszego, pierwszy pan, drugi pan, trzeci pan, czwarty pan, a za nimi piąty pan, bo na razie nie ma zmian. [00:35:51] Speaker D: Kontemplując [00:35:56] Speaker K: marszu teren, obejrzeli się do tyłu i zdziwiło z nich się czterech, bo piątego już nie było. Zawrócili tymże szlakiem w kolejności takiej, Pierwszy szedł, czwarty pan. Drugi szedł, trzeci pan. Trzeci szedł, drugi pan. Czwarty szedł, pierwszy pan. O jednego zmalał stan. Ona mu był piąty pan. Wokół stawu znów spacerek. Znów stwierdzili malą zmianę. Trzech ich jest, a było czterech. Znów szapoklak znikł wraz z panem. Inny mamy znów kierunek. Inny też, rachunek. Kiedy znikł piąty pan, pierwszy szedł czwarty pan, więc kiedy znikł pierwszy pan, pierwszy szeddł drugi pan, drugi szedł trzeci pan, trzeci szedł drugi pan. Czwarty szedł pierwszy pan. Pierwszy pan i piąty pan pod uwagę nie jest brany. Próba marszu jeszcze jedna. Znów stwierdzili małą zmianę. Dwóm z trzech panów mina zżedła. Znów Szapoklak znikł wraz z panem. Inny mamy znów kierunek. Inny też rachunek. Kiedy znikł piąty pan, pierwszy szedł czwarty pan. Kiedy znikł pierwszy pan, pierwszy szeddł drugi pan. A gdy znikł czwarty pan, pierwszy szedł trzeci pan. Drugi szedł drugi pan i o trzech zmalał stan. Z tych już więcej żaden pan pod uwagę nie jest bran. Szereg się po chwili zmniejszył, no bo drugi z nich rzecz prosta. Dla nas zaś jest najważniejsze, że już jeden pan pozostał. Był to trzeci, ten środkowy. A my mamy z głowy, który szedł, który pan. Jeśli chcesz, sprawdź to sam. W tej zabawie był i wzgląd, by ten morał wysnuć stąd. Maszerując w przód czy w tył, bać byś zawsze w środku był. [00:38:17] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon. Ale dobra. [00:38:23] Speaker D: Korespondencja [00:38:30] Speaker L: od Wiesława Gołasa. Było, nie było, to też Europejczyk. [00:38:35] Speaker D: Postarajcie [00:38:44] Speaker L: się zrozumieć, co tu powiem. Choć na chwilę wejdźcie w moją sytuację. Jestem sobie tak z pozoru zwykły człowiek, a mam ciągle sam ze sobą komplikacje. Nie wytrzymuję. Co krok mnie coś rozśmiesza. Kaszleć próbuję i wark zagryzam miąższem. Głupio się czuję, czerwienie się i mieszam, nie wytrzymuję, bo coś mnie śmieszy, śmieszy, śmieszy wciąż. Do tego warga mi pękła jeszcze. Raz panienka, niezepsuta i przyjemna, o cokolwiek wybujałej wyobraźni, wyszeptała do mnie, miły, złącz się ze mną. Bo podobno dwojgu ludziom zawsze raźniej. Nie wytrzymałem. Obśmiałem się jak norka. Nie wytrzymałem. W nerwowy wpadłem szok. Nie wytrzymałem. jak pensjonariusz w Tworkach się zachowałem i tak przez cały, cały, cały rok. Dnia pewnego najzwyczajniej całkiem w świecie ktoś z kim zawsze się liczyłem oraz liczę proponował mi w zacisznym gabinecie przyczółkowe stanowisko kierownicze Ja przyczółkowałem. Nie wytrzymałem. Jak można mnie tak śmieszyć? Nie wytrzymałem. Naż mnie zgięło w pół. Śmiechem parskałem. Przedmówca mój się speszył, nic nie rozumiał. Lecz o co chodzi prawdopodobnie czuł. Mówią do mnie, Nie grzęźnijcie w kompromisie. Nasza linia zawsze trudną drogą wiodła. Więc ustalmy, towarzyszu, że od dzisiaj... To mi pęka więcej. Macie własne mieć decyzje oraz program. [00:41:55] Speaker D: Nie [00:42:10] Speaker L: wytrzymałem. Ja przyjmę awans, premię, niełatwą drogę, też zniosę niby głaz. Lecz mówić, że coś zależeć ma ode mnie, to już za wiele. To już za wiele, jak na jeden raz. [00:42:33] Speaker D: Kiedy [00:42:37] Speaker L: tak po waszych twarzach wzrokiem toczę, i uważnie obserwuję całą salę. Widzę takie kryptośmiechy w waszych oczach. Wy też nieraz byście bardzo chcieli, ale wytrzymujecie. Tłumicie w oczach błyskich. Przykładu ze mnie nie próbujecie brać. Bo trenujecie nieomal od kołyski, wciąż trenujecie, jak cicho, cicho, cicho trzeba się śmiać. Zazdroszczę, bo ja nie potrafię. [00:43:32] Speaker B: Wiesław Gołas. [00:43:43] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon. Ale dobra. [00:43:50] Speaker D: No [00:44:02] Speaker B: i co, szanowni państwo? Teraz najwyższa pora, aby zabrzmiały nieco inne tony. [00:44:13] Speaker M: Disco Polo to jest najwyższe półka polskiej rozrywki. [00:44:22] Speaker D: Tyki, [00:44:27] Speaker M: tyki, polityki, tyki tyki polityki, tyki tyki polityki. Kwa, kwa, kwa kwa. Tyki, tiki, polityki, tiki tyki polityki tyki tyki Kwa, kwa, kwa. Tiki, tiki, kwiatki. Tiki, tiki, tiki, kwiatki. Kwa, kwa, kwa, śnieżki. Kwa kwa kwa. [00:44:50] Speaker A: Afery, afery i jeszcze raz afery. Wszystko się rozsypywało. Mieliśmy tutaj do czynienia ze zbyt wielką ilością różnego rodzaju skandali. [00:45:04] Speaker K: Afery. [00:45:06] Speaker A: Afery i jeszcze raz afery. [00:45:09] Speaker M: Tiki, tiki, kwiaty. Czy [00:45:39] Speaker B: coś to państwu przypomina? No dobrze, wracamy do Dudka. [00:45:47] Speaker N: Szybka babuja z Teksasu to ja! Szybka babuja to ja! Nikt nie musi tutaj zaraz mdleć. Narobiłam troszeczkę hałasu, bo po prostu nie chciał wpuścić mnie wasz cieć. Mnie. Łagodnej babuni z Teksasu. Biedny cieć, nie będzie więcej robił gaw. Wmawiał mi, że mam sklerozę, ebe, ebe. A babunia za pistolet, paf, paf. Już gryzie, biedaczyna. Matkę glebę. [00:46:28] Speaker D: Hy, hy! [00:46:29] Speaker K: Ha, ha, ha, ha! [00:46:31] Speaker N: Szybka mamuja z Teksasu to ja! [00:46:34] Speaker D: Hy, hy! Hy, hy, hy, hy! [00:46:36] Speaker B: Szybka mamuja to ja! [00:46:39] Speaker N: No popatrzcie tylko proszę, jak się ruszam. Cóż, spędziła się pół życia na mustangu. Choć straciła może nieco ani muszę od chwili, gdy się z metysami gęłam w tangu. Słyszę tak, że nie ukrywam, bardzo podle. Słyszeli coś państwo? Bo ja nic. Drinka zawsze jeszcze chętnie sobie dziabnę. To Johnny Walker kochał się we mnie. I do dzisiaj, gdy się czasem znajdę w siodle, to sylwetkę mam poniekąd całkiem zgraną. Czego podsłuchujesz, synku? Myślałeś, że babunia nie widzi? Babcia oko ma sokolę, lasem rzutanie od parady. Co tutaj tak nudno? Co to jest? Salun? Czy stypa? Dlaczego nikt nie strzela do obsługi? Wszystkie kelnerki takie uprzejme? A gdzie jest wywieszka, nie strzelać do pianisty? To ma być przyzwoity lokal. Czekajcie, ja was rozbawię. Panie Toper! Przygrywka. Zaśpiewamy państwu piosenkę. [00:47:44] Speaker C: Tadadadadadada. [00:47:45] Speaker N: O, idziesz brać. [00:47:49] Speaker D: Znacie go? [00:47:54] Speaker N: Tadadadada, to jest taka stara, konwbojska melodia. Spopularyzowała się u nas jeszcze od czasu pobytu Kościuszki i Pułaskiewa. Zaśpiewała kuplety. Za górami, za lasami, tańcowała szybka babcia z metysami. Tańcowała szybka babcia z metysami. Szybka babcia to oczywiście ja. Szli Indianie w zgrzebnych łapciach. Iść do domu, iść do domu szybka babcia. Iść do domu, iść do domu szybka babcia! Powinna być oczywiście iść do domu szybka babciu. Ale Indianie strasznie kaleczą prawidłową składnię. Więc tak do mnie powiadają, a ja na to nie pójdę ja. Idźcie sami. Będę tańczyć, będę tańczyć z metysami. Będę tańczyć, będę tańczyć z mety... Tak, takim powiedziałam. I o mało co nie stało się to przyczyną mojej zguby. Bo metysi, trzasku prasku, chcieli zdybać, chcieli zdybać babcię w lasku. Chcieli zdybać, chcieli zdybać, właśnie w lasku. Myślicie, że mnie zdybani akurat. Ale posłuchajcie, co się stało dalej. Wtem się babcia, wtem się babcia w sobie zbiera, w sobie zbier i dobywa, i dobywa Winchestera. Takiego karabinka wielostrzałowego. Winchester! [00:49:35] Speaker F: Przecież to nie ta melodia. [00:49:37] Speaker N: No nie ta. Ale jakie wrażenia. W krąg koło wiem, babcia pluje. Niech źle skończy, kto starości nie szanuje. Niech źle skończy, kto starości nie szanuje. To jest taka puenta dla szerokich mas. Teraz będzie coś dla koneserw. Niech ktoś z państwa się postara i podrzuci teraz w górę pół dolara. i podrzuci teraz w górę pół dolara. Babcia frajdę wam tu sprawi, gdy ma nawet te jednym strzałem przedziurawi, gdy ma nawet te jednym strzałem przedziurawi. Tampararam, pararam, pararam. Pół dolara. Tarinim, pamparam, pamparam. Halfe dolara olej. Parinanim. Smutkiem od was coś powiało. Cóż wy rzucić nie możecie. Bon specao. [00:50:42] Speaker D: Irena [00:50:53] Speaker B: Kwiatkowska, proszę państwa, tego się państwo na pewno nie spodziewali. [00:51:01] Speaker A: Przy kawie słuchamy Radia Xon. Ale dobra. [00:51:19] Speaker B: Grupa trzymająca władzę Przeskoczyłem płot Say what, [00:51:23] Speaker H: say what Przeskoczęłem płot Say what Przeskoczyłeś płot Say what Say what Przeskocyłeś płot Say what Wałęsa nie łowi już ryb Marzy mu się grzyb He's on a trip He's on a trip [00:51:42] Speaker A: Pewno, że [00:51:43] Speaker H: paru ludzi chciałby inaczej. Nie jedna płotka zapłacze, bo nie zbierał, gdy inni zbierali. Oszołomy się zadobrali. Przeskoczyłem płot. Say what? Say what? Przeskoczyłem płot. Say what? Przeskoczyłeś płot. Say what? Say what? Przeskoczyłeś płot. Say what? Łyknąć grzyba to sprawa honoru. [00:52:06] Speaker A: Właściwnie ja tu nie mam wyboru. [00:52:08] Speaker H: Czemu wcześniej nie chodziłeś do lasu? I w ogóle szkoda było mi czasu. Cechu rusza na grzyby Rydzik, rydzik On nigdy nie był chciwy Rydzik Rydzik Dla dzieci i dla żony Rydzik Smażony Popiorę, posiekam I podam I podam Rozgryzę człowieka I podam I podam Więc je już niosę I podam Proszę Lechu rusza na grzyby Rydzik, rydzik On nigdy nie był chciwy Rydzik Rydzik Dla dzieci i dla żony Rydzik Smażony No [00:53:22] Speaker B: i cóż, przypominamy grupę trzymającą władzę. Stare dobre małżeństwo, bo to niebawem będziemy się już żegnać. Kawa z Radiem Xon, wydanie środowe. Środa, środunia, środeczka, środuniunia i tak dalej. [00:53:45] Speaker E: Kiedy przybyłem do tej doliny dzień miał się ku zachodowi Słońce na mojej stało wysokości na widno kręgu tam po drugiej stronie I można było jego blask łagodny nareszcie znosić bez mrużenia powietrza Dolina zaś [00:54:11] Speaker I: leżała w długich cieniach Między górami silonebieskimi Cicho i spokojnie Tu było dawno po wojnie Dolina zaś leżała w długich cieniach Między górami silonebieskimi Cicho i spokojnie Tu było dawn po wojnie [00:54:39] Speaker E: Głowa mi też ciążyła, ku dołowi byłem zmęczony. Długą, znojną drogą wszystkiego miałem dosyć już. I w myślach widziałem wreszcie tu gościnę błogą. [00:55:00] Speaker I: Dolina ta leżała w długich cieniach, między górami sino-niebieskimi. Cicho i spokojnie, tu było dawno po wojnie. Dolina ta leżała w długich cieniach, między górami silonebieskimi. Cicho i spokojnie, tu było dawno po wojnie. [00:55:28] Speaker E: Długo myślałem, w dół nie poleciałem, żalu do siebie nie miałem. [00:55:35] Speaker I: Już słońce zaszło, a ja dalej stałem [00:55:38] Speaker E: I stamtąd właśnie tu zaszedłem śpiewać Dolina [00:55:45] Speaker I: śmierci leży w długich cieniach Między górami sinonebieskimi Cicho i spokojnie tam jest już dawno po wojnie Dolina śmierci leży w długich cieniach Między górami sinonebieskimi Cicho i spokojnie, tam jest już dawno po wojnie [00:56:19] Speaker B: Środowe wydanie KWZ Dimkson dobiega końca. Za uwagę dziękuję autor i realizator Leszek Kopeć. Zapraszam na godzinę 17 tych, którzy nie mogli być z nami teraz. Już się cieszę na myśl o tym, że się spotkamy. Kolejne spotkanie premierowe we czwartek i piątek, bo od poniedziałku do piątku spotykamy się w samo południe przy kawie. A dzisiaj to już wszystko. Dziękuję za uwagę. Do usłyszenia. [00:58:27] Speaker A: Już za chwilę dalszy ciąg programu. [00:58:32] Speaker D: Słuchaj nas!

Other Episodes

Episode

April 29, 2026 • 00:58:23
Episode Cover

Kawa z Radiem KSON - 29.04.2026

Listen

Episode

May 12, 2026 • 00:58:48
Episode Cover

Kawa z Radiem KSON - 12.05.2026

Listen

Episode

March 11, 2026 • 00:59:54
Episode Cover

Kawa z Radiem KSON - 11.03.2026

Listen